تولد: تاریخ تولد حضرت فاطمه معصومه(س) به طور دقیق مشخص نیست ولی کتاب «مستدرک سفینه» تاریخ تولد او را طبق اسناد به دست آمده، در روز ۱ ذیقعده سال ۱۷۳ هجری در شهر مدینه نوشته‌است.

سفر به ایران: پس از آن که مامون خلیفه وقت، برادر حضرت فاطمه معصومه(س) امام رضا(ع) پسر امام موسی کاظم (ع) را در سال ۲۰۰ هجری، از مدینه به مرو خواند، حضرت فاطمه معصومه(س) همچون تعدادی از علویان، درسال ۲۰۱ هجری به ایران روی آورد. وقتی که به ساوه رسید، بیمار شد. در ساوه از همراهان خود پرسید که تا قُم چقدر فاصله است؟ گفتند که نزدیک است. او از همراهان خود خواست تا وی را به قم ببرند.

پسران سعد اشعری که از شیعیان برجسته بودند و نیز دیگر بزرگان شهر قم که از موضوع حرکت حضرت فاطمه معصومه(س) به قم باخبر شده بودند، از وی استقبال باشکوهی به عمل آوردند حضرت فاطمه معصومه(س) به خانه موسی بن خزرج بن سعد اشعری وارد شد.

وفات: حضرت فاطمه معصومه(س) تنها هفده روز در قم زنده ماند و آن گاه در سن ۱۸ سالگی، در حالی که هنوز ازدواج نکرده بود در ۱۰ ربیع الثانی سال ۲۰۱، وفات یافت جنازه او را در جایی که آن زمان به باغ بابلان مشهور بود هم اکنون زیارتگاهی باشکوه مشهور به حرم حضرت فاطمه معصومه(س) است به خاک سپردند. پس از به پایان رسیدن مراسم دفن، موسی بن الخزرج سایبانی از حصیر و بوریا بر قبر او ساخت و این سایبان بر قرار بود تا زمانی که زینب، دختر امام جواد(ع)، بر آن گنبدی بنا کرد.

شفاعت: امام صادق(ع) می‌فرماید: ان للّه حرماً و هو مکه ألا انَّ لرسول اللّه حرماً و هو المدینة ألا وان لامیرالمؤمنین علیه السلام حرماً و هو الکوفه الا و انَّ قم الکوفة الصغیرة ألا ان للجنة ثمانیه ابواب ثلاثه منها الی قم تقبض فیها امراة من ولدی اسمها فاطمه بنت موسی علیهاالسلام و تدخل بشفاعتها شیعتی الجنة با جمعهم (معنی:خداوند حرمی دارد که مکه‌است پیامبر حرمی دارد و آن مدینه‌است و حضرت علی (ع) حرمی دارد و آن کوفه (نجف) ‌است و قم کوفه کوچک است که از ۸ درب بهشت سه درب آن به قم باز می‌شود - زنی از فرزندان من در قم از دنیا می‌رود که اسمش فاطمه دختر امام موسی کاظم (ع) است و به شفاعت او همه شیعیان من وارد بهشت می‌شوند).

زیارت: زیارت قبر حضرت فاطمه معصومه(س) به شیعیان سفارش شده‌است. برای نمونه امام رضا(ع) در این خصوص فرموده ‌است:

کسی که مرقد مطهر حضرت فاطمه معصومه(س) را با دانایی و معرفت به حق او، زیارت کند، سزاوار بهشت می‌شود.

25شوال سال148هجري قمري «حضرت امام جعفرصادق (ع)» ششمين ستاره درخشان سپهر ولايت و امامت بدستور منصور خليفه عباسي به شهادت رسيدند. امام صادق (ع) در دامان مادري پرهيزكار بنام «اُمِّ فَروَه» دخت« قاسم بن محمد» و درسايه پدربزرگوارشان امام محمد باقر(ع) پرورش يافتند. ايشان در31سالگي پس ازشهادت امام باقر(ع) عهده‎دار مقام امامت شدند. در دوران امامت امام صادق (ع) امويان و عباسيان برسرخلافت درگيريهاي شديد داشتند و همين امر زمينه مناسبي براي امام(ع) فراهم آورد تا به گسترش علوم اسلامي و تربيت شاگردان مكتب خود بپردازند. ازاين رهگذر امام صادق(ع) هزاران فقيه، متكلم و دانشمند براي جامعه اسلامي تربيت كردند و بدين ترتيب مذهب شيعه و فقه جعفري را ازمجموعه ارزشمند احاديث و روايتهاي بشمارخود غني‎تر ساختند. عباسيان دراين ميانه‎ همانند امويان از آزار و شكنجه‎ امام صادق(ع) فروگذار نكردند و از ارتباط مردم با آن حضرت جلوگيري كردند. سرانجام امام صادق(ع) اين چشمه جوشان دانش و معرفت اسلامي در65سالگي بدستور منصور عباسي مسموم و شهيد شدند. پيكر مطهر امام صادق(ع) درگورستان بقيع بخاك سپرده شده است.

امام جعفر صادق (ع) می فرمایند:

ليس بين الايمان و الكفر الا قلة العقل قيل : و كيف ذاك يا ابن رسول الله ؟ قال : إن العبد يرفع رغبته الي مخلوق فلو أخلص نيته لله لأتاه الذي يريد في أسرع من ذلك .

ميان ايمان و كفر فاصله اي جز كم عقلي نيست . عرض شد : چگونه اي پسر پيغمبر ؟ فرمود : بنده خدا در حاجت خود متوجه مخلوق مي شود ، در صورتي كه اگر با خلوص نيت متوجه خدا شود آنچه خواهد در نزديكتر از آن وقت به او رسد.

(اصول كافي ، ج 1 ، ص 32 – 33)