امام صادق (ع) فرمودند:

لَو أدرَکتَهُ لِخِدمَتِهِ ایّامِ حَیاتِی.

 اگر دوران خدمت او (امام زمان «عج») را درک می کردم زندگی ام را در خدمت

به او می گذراندم.

( غیبت نعمانی ، باب 13 ، حدیث46 )

امام زمان(ع)، دوازدهمين و آخرين پيشوا و امام معصوم(ع) است كه پس از رحلت پيامبراكرم(ص) به مقام منيع امامت نايل آمد.

نامش محمد و كنيه اش ابوالقاسم، كه هم نام و هم كنيه پيامبراسلام(ص) مي باشد.(1)

گفته شد كه در ايام غيبت آن حضرت، نام بردن وي به نام و كنيه اش جايز نيست، تا آن گاه كه خداوند منان قيامش را آشكار و حكومتش را برقرار كند.(2)

لقب هاي آن حضرت عبارتند از: مهدي، منتظر، حجت، صاحب، صاحب الامر، صاحب الزّمان، قائم، قائم آل محمد، خاتم الاوصياء، خلف الصّالح، منتقم و ثائر.

لقب هاي ديگري نيز براي آن حضرت در منابع اسلامي بيان گرديده است.(3)

شيعيان در دوران غيبت صغري، از وي به "ناحيه مقدسه" ياد مي نمودند.

پدرش امام حسن عسكري(ع)، امام يازدهم شيعيان و مادرش نرجس مي باشد.

براي مادرش نام هاي ديگري چون صيقل، ريحانه، سوسن، حكيمه و مليكه نيز گفته شده است.(4)

مادرش مليكه دختر يشوعاي فرزند قيصر روم بود، كه معجزه آسا در جنگ ميان مسلمانان و روميان، اسير مسلمانان گرديد و يك راست در بغداد فرود آمد و از سوي فرستاده امام علي النقي(ع)، امام دهم شيعيان خريداري گرديد و در اختيار خواهرش حضرت حكيمه خاتون دختر امام جواد(ع) قرار گرفت و در اندك مدتي با احكام و معارف ديني و آموزه هاي مكتب اهل بيت(ع) آشنا گرديد و به يك بانوي شايسته و صالحه تبديل شد و لياقت همسري امام حسن عسكري(ع) را پيدا كرد و به ازدواج آن حضرت در آمد.(5)

محل تولد امام زمان(ع) در شهر سامرّا، كه در آن زمان "سرّمن راي" مي گفتند و در خانه امام حسن عسكري(ع) به صورت نهان واقع گرديد.

درباره تاريخ تولدش، اتفاق چنداني ميان مورخان و سيره نگاران نيست. برخي پانزدهم شعبان، برخي هشتم شعبان و برخي بيست و سوم ماه رمضان را ذكر كرده اند و هم چنين برخي سال 255، برخي سال 256 و برخي ديگر 258 قمري را سال ولادت آن حضرت دانسته اند.(6)

وليكن مشهور و معروف ميان شيعيان آن است، كه آن حضرت در پانزدهم شعبان سال 255 قمري ديده به جهان گشود و عالم هستي را با انوار تابناك خويش جلوه گر ساخت.

بدين جهت شيعيان، روز پانزدهم شعبان را روز عيد رسمي اعلان نموده و در آن روز به شكرانه نعمت بزرگ الهي به جشن و شادماني مي پردازند و خود را براي ظهور آن حضرت آماده مي كنند.

امام زمان(ع) از آغاز تولد خجسته خويش، به امر و مشيت الهي در پس پرده غيبت قرار گرفت و جز پدر گرامي اش امام حسن عسكري(ع) و مادرش نرجس و عمه پدرش حكيمه خاتون و برخي از خواص و نزديكان، نمي توانستند به طور آزاد و دلخواه وي را ديدار و زيارت كنند. زيرا خلفاي عباسي و عاملان و حاكمان ستم پيشه آنان، وجود شريف آن حضرت را مانع ستمگري و ترك تازي هاي خويش مي ديدند و فرعون وار در صدد يافتن مهدي موعود و كشتن وي برمي آمدند و اين شيوه ستمگرانه در طول تاريخ برقرار بود و در آينده نيز استمرار خواهد يافت، تا آن هنگامي كه خداوند متعال، اراده اش بر اين تعلق گيرد كه آن حضرت آشكار شود و قيام سراسري خويش را آغاز و حكومت واحد جهاني را برقرار كند.

غيبت امام زمان(ع) در دو مرحله صورت گرفت، كه به غيبت صغري و غيبت كبري معروف گرديد.

غيبت صغراي آن حضرت از زمان ولادتش در نيمه شعبان سال 255 تا سال 329 قمري، به هنگام وفات چهارمين وكيل آن حضرت، به مدت 74 سال و غيبت كبراي وي از سال 329 تاكنون ادامه يافته است و هم چنان ادامه پيدا مي كند تا زمان ظهور آن حضرت.

امام زمان(ع) از هشتم ربيع الاول سال 260 قمري، به هنگام شهادت پدر ارجمندش امام حسن عسكري(ع)، به مقام امامت و جانشيني پدر نايل آمد. وي آخرين امام معصوم است و امامتش هم چنان ادامه دارد.

درباره شخصيت، منقبت و ظهور و قيام آن حضرت و تشكيل حكومت واحد جهاني احاديث و روايات فراواني به صورت متواتر وارد گرديد و در اين جا تنها به نقل يك حديث نبوي، جهت تيمن و تبرك به نام شريف آن حضرت، بسنده مي كنيم.

قال رسول الله(ص): لو لم يبق من الدنيا الاّ يوم واحد، لطّول الله ذلك اليوم حتّي يبعث فيه رجلاً من ولدي، يواطي اسمه اسمي، يملأها عدلاً و قسطاً، كما ملئت ظلماً و جوراً.(7)

منابع:

1- الارشاد (شيخ مفيد)، ص 672؛ منتهي الآمال (شيخ عباس قمي)، ج2، ص 417

2- منتهي الآمال، ج2، ص 417

3- منتهي الآمال، ج2، ص 417 و ص 424؛ دلائل الامامه (محمد بن جرير طبري)، ص 501؛ كشف الغمه (علي بن عيسي اربلي)، ج3، ص 322

4- بحارالانوار (علامه مجلسي)، ج15، ص 15؛ كشف الغمه، ج3، ص 322

5- منتهي الآمال، ج2، ص 417

6- منتهي الآمال، ج2، ص 417؛ الارشاد، ص 672؛ كشف الغمه، ج3، ص 322؛ دلائل الامامه، ص 501

7- الارشاد، ص 673

در سفر مشهد مردی از علامه طباطبایی می پرسد: آیا شما هم مثل عامه مردم  بر ضریح بوسه می زنید؟

علامه پاسخ داده بود: نه تنها ضریح، بلکه خاک و تخته در حرم و هر چه را که متعلق به امام رضا علیه السلام است، می بوسم. فردی گفته بود: شلوغ است نمی شود به حرم رفت! فرموده بودند: ما هم جزو این شلوغی!(1)

شهید مطهری نقل می کند: علامه طباطبایی در ماه رمضان روزه خود را با بوسه بر ضریح مقدس حضرت فاطمه معصومه سلام ا... علیها افطار می کرد و بعد به خانه می رفت و این ویژگی او مرا شیفته خود کرده بود.(2)

منابع:

1-      مکتب اسلام، سال 21، شماره 10، ص 35و36

2-      مجله پیام انقلاب، شماره 123، 19 آبان 1363

از امام حسین(ع) پرسیدند: یاابن رسول الله ! روزگار را چگونه می گذرانی؟ فرمودند: روزگار را در حالتی می گذرانم که پروردگار بزرگ ناظر بر اعمال من است و آتش جهنم را در پیش روی خود مشاهده می کنم. مرگ در تعقیب من است و از گیر حساب بازپسین رهایی ندارم و در گرو اعمال خویشتن می باشم. آن چه دلم بخواهد، نمی شود و قدرت دفع مکروهی از خویشتن ندارم. کارها در دست دیگری است، اگر اراده کند عذابم فرماید و اگر بخواهد، مورد عفوم قرار می دهد. بنابراین کدام مسکین است که از من درمانده تر باشد؟  

5 مرداد ماه سال 1367 عمليات مرصاد با رمز يا علي (ع)از سوي نيروي زميني سپاه پاسداران انقلاب اسلامي با موفقيت انجام شد. اين عمليات در منطقه غرب كشور ، شهرهاي اسلام آباد و كرند غرب ، و با هدف مقابله با حركت مذبوحانه منافقين و مزدوران عراقي آغاز گرديد. بعد از پذيرش قطع نامه 598 شوراي امنيت سازمان ملل متحد مبني بر برقراري آتش بس ميان ايران و عراق ؛ رژيم عراق حمله گسترده‏اي را به مناطق جنوبي و جبهه‏هاي مياني ايران شروع كرد. همزمان با حمله عراقي‏ها ، منافقين كوردل و سر سپردگان منطقه‏اي استكبار جهاني از منطقه غرب كشور اقدام به حمله ای با نام فروغ جاویدان به ميهن اسلامي را آغاز ‏نمودند. هدف آنان رسيدن به ايران و در نهايت سرنگوني نظام مقدس جمهوري اسلامي ايران بود. اما همچون هميشه با ايستادگي و مقاومت سلحشوران سپاه پاسداران ، و مردم مسلمان منطقه روبرو شدند. نيروهاي اسلام با مسدود كردن راههاي پيشروي و عقب نشيني آنان ، اقدام به محاصره و انهدام وسيع اين مزدوران نمودند. در عمليات مرصاد تعدادي از هواداران اروپايي و آمريكايي منافقين شركت داشتند و تجهيزات و ادوات جنگي اهدايي رژيم بعثي را عليه نظام جمهوري اسلامي و دلاوران مسلمان آن به كار بستند. اما در نهايت ضمن بجاي گذاردن بيش از چهار هزارو هشتصد تن كشته و هزاران تن زخمي مقهور نيروهاي اسلام شدند و بر اعمال ننگين و غير انساني خود افزودند.