مذهبی - فرهنگی و اجتماعی

X

اللّهُمَّ كُنْ لِوَلِيِّكَ الْحُجَّةِ بْنِ الْحَسَنِ صَلَواتُكَ عَلَيْهِ وَعَلى آبائِهِ في هذِهِ السّاعَةِ وَفي كُلِّ ساعَةٍ وَلِيّاً وَحافِظاً وَقائِدا ‏وَناصِراً وَدَليلاً وَعَيْناً حَتّى تُسْكِنَهُ أَرْضَك َطَوْعاً وَتُمَتِّعَهُ فيها طَويلاً مذهبی - فرهنگی و اجتماعی

مذهبی - فرهنگی و اجتماعی

عمومی

	ما رئيس دزدها نيستيم!
مرحوم حامد مي فرمود: شخصي در مجالس سيدالشهدا (ع) خدمت مي كرد و زير لب اين شعر را مي خواند:« حسين دارم چه غم دارم؟!» شيخ رجبعلي خیاط (نکوگویان) با ديدن اين شخص در دل گفت : سيد الشهدا (ع)به اين شخص تفضل خواهد كرد و او را از هم ها و غم هاي قيامت نجات خواهد داد. پس از مدتي جناب شيخ رجبعلي شبي در خواب ديد كه محشر به پا شده و امام حسين(ع) به حساب مردم رسيدگي مي كند و آن شخص هم در ابتداي صف، نزديك حضرت قرار دارد. شيخ رجبعلي مي گفت: با خود گفتم: امروز روز توست؛ گوارايت باد! ناگهان ديدم كه امام حسين(ع) به فرشته اي امر مي كند كه آن مرد را به انتهاي صف بيندازد. در آن هنگام حضرت نگاهي به من كرد و با ناراحتي فرمود:شيخ رجبعلي! ما رئيس دزدها نيستيم! از سخن حضرت تعجب كردم و پس از بيداري جستجو كردم كه شغل آن مرد چيست و فهميدم كه عامل توزيع شكر است و شكر را به جاي اين كه با قيمت دولتي به مردم بدهد، آزاد مي فروشد.
+ نوشته شده در دوشنبه سی ام مهر 1386ساعت 8:48 توسط مجید غفوری \|

	سالگرد پیوند آسمانی حضرت محمّد(ص) با حضرت خديجه(س)
9شوال سال 28 قبل از هجرت حضرت محمّد(ص) رسول گرامي اسلام با حضرت خديجه(س)زندگي مشترك خويش را آغازكردند. محمّد بن عبدالله در25سالگي با حضرت خديجه ازدواج كردند. اين پيوند فرخنده پس از يك سفر تجاري انجام شد كه درآن حضرت محمد(ص) با سرمايه خديجه(س) به تجارت پرداخته بودند. اين سفرتجاري سود فراواني هم براي خديجه(س) به همراه داشت زيرا اين تجارت را به حضرت محمد(ص) سپرده بود كه به امانت، راستگويي و رستگاري شهرت داشتند و درميان مردم به محمد امين معروف بودند. گفتني است حضرت خديجه (س) نخستين بانويي بودند كه اسلام آوردند و ازآن پس كليه ثروت خود را در اختيارحضرت محمد(ص) گذراند تا درراه پيشرفت و گسترش دين اسلام ازآن استفاده شود.
+ نوشته شده در یکشنبه بیست و نهم مهر 1386ساعت 7:59 توسط مجید غفوری \|

	سالگرد شهید محراب آیت الله اشرفی اصفهانی
شهید بزرگوار حضرت آیت الله حاج آقا عطاء الله اشرفی اصفهانی در سال 1323 هجری قمری در یك خانواده روحانی در خمینی شهر متولد شد. وی فرزند مرحوم حجت الاسلام و المسلمین میرزا اسدالله فرزند مرحوم حجت الاسلام میرزا محمد جعفر بود و جد اعلای ایشان از علمای بزرگ جبل عامل بود. وی تنها فرزند ذكوری بود كه از پدرشان بیادگار مانده بود و پس از دوران كودكی جهت تحصیل علوم دینیه به شهر اصفهان رهسپار شد. شهید آیت الله اشرفی از آغاز كودكی برای تحصیل علوم دینیه به حوزه علمیه رفت و ابتدا در یكی از مدارس قدیمی به نام مدرسه نوریه به تحصیل مشغول شد و مدت 10 سال بطور متوالی در حوزه علمیه اصفهان اشتغال به تحصیل داشتند. سپس در سن 22 سالگی جهت ادامه تحصیل و طی مدارج عالیه علوم اسلامی رهسپار حوزه علمیه قم شد‌ . ایشان جمعا مدت 23 سال در حوزه علمیه قم و 12 سال در حوزه علمیه اصفهان بود و در این مدتی كه در این دو حوزه علمیه اشتغال داشت ضمن كسب علم و دانش و نیل به درجات عالیه اجتهاد، مورد توجه خاص اساتید بزرگ و علما بود و مرحوم آیت الله بروجردی و مرحوم آیت الله حاج سید محمدتقی خوانساری به ایشان عنایت خاصی داشتند. بطوریكه هر وقت به اصفهان می رفت و سپس به قم مراجعت می كرد این دو بزرگوار و همچنین دیگر علما از ایشان دیدن می كردند . خدمات آن شهید تاسیس حوزه علمیه امام خمینی در کرمانشاه و اداره این حوزه با بیش از 60 نفر طلاب، بازسازی مدرسه مرحوم آیت الله بروجردی، توسعه كتابخانه مدرسه مرحوم آیت الله بروجردی كه قریب دو هزارجلد به كتابهای آن اضافه نمودند، تاسیس حوزه علمیه جهت خواهران، كه پس از شهادت ایشان به نام حوزه علمیه شهید محراب نامگذاری شد، ایجاد وحدت كامل بین روحانیت شیعه و سنی كه از بزرگترین خدمات آن شهید است كه در طول تصدی، مسئولیت بعنوان امام جمعه در این رابطه سمینارهای متعددی در شهرهای مختلف بویژه با حضور برادران اهل سنت تشكیل داد كه اثرات بسیار مطلوبی داشته است، بازسازی مسجد جامع کرمانشاه كه از بركت نماز جمعه این مسجد بازسازی كامل شده است، بازنمودن شماره حسابهای متعدد به نام مهاجرین جنگی و جبهه جنگ و بازسازی مناطق جنگی و همچنین كمك به سیل زدگان خوزستان و زلزله كرمان و طبس كه تمام وجوه این شماره حسابها جمع آوری و برای نجات برادران و خواهران آسیب دیده و برادران رزمنده صرف شده است. نقش شهید در دوران دفاع مقدس با آغاز جنگ تحمیلی و بسیج همه جانبه مردم و قوای مسلح برای حضور در جبهه و پشتیبانی جبهه های جنگ، آیت الله اشرفی نیز با مهم توصیف كردن مسئله جنگ، در مدت 25 ماه در تمام خطبه های نماز جمعه و مصاحبه ها و پیام های خود به حضور مردم در جبهه ها تأكید می ورزیدند. شهید محراب، دائماً با حضور در جبهه ها به دیدار رزمندگان می شتافت و مقید بود كه برای آنان سخنرانی كند. و با یكایك رزمندگان مصافحه می كرد و با آنان به گفتگو می نشست و می فرمود: "وقتی به جبهه می روم تا مدتی روحیه ام قوی می شود ." علی رغم كهولت سن مسافت های طولانی و راه های صعب العبور را به عشق دیدار دلاور مردان جبهه توحید، با وسایل نقلیه نظامی در شرایط دشوار می پیمود. بارها در جبهه های ایلام، قصر شیرین و پادگان ابوذر، گیلان غرب، نوسود، بستان، آبادان، خرمشهر، سومار حضور یافت و با سخنرانی های دلنشین، به سپاهان اسلام روحیه بخشید. پس از آزادی قصر شیرین به آن شهر سفر كرد و با خواندن دو ركعت نماز شكر در مسجد این شهر،‌ سپاسگزاری خود را به درگاه خداوند به جای آورد . وجود آن روحانی جلیل القدر در مناطق عملیاتی سبب دلگرمی رزمندگان و باعث شور و شوق بسیار در آنها می گردید. یك بار پس از عزیمت به منطقه جنوب، عازم شهر آزاد شده بستان گردید و زیر بمباران وحشیانه دشمن وارد شهر شد و از آنجا عازم آبادان شد. هنگام آغاز عملیات فتح المبین در دوم فروردین 1361، در قرارگاه حضور یافت و پیشنهاد كرد عملیات به نام حضرت زهرا سلام الله علیها نامگذاری شود . شهادت آن شهید بزرگوار ایشان پس از 80 سال زندگی پرافتخار خود و خدمت به اسلام و قرآن توسط یكی از مزدوران امریكا و منافقین كوردل در ساعت 15/12 ظهر 23 مهرماه 1361 در سنگر نماز جمعه مسجد جامع و در محراب نماز به افتخار شهادت نائل آمد و طومار زندگی پرافتخارش نه تنها بسته نشد بلكه ورقی دیگر خورد و نامش در صحنه گیتی مانند خورشید برای همیشه می درخشد،‌ روحش شاد و نامش جاویدان باد .
+ نوشته شده در دوشنبه بیست و سوم مهر 1386ساعت 16:57 توسط مجید غفوری \|

	فرا رسيدن عید سعيد فطر بر میهمانان الهي مبارک باد
"عيد" در لغت از ماده "عود" به معني بازگشت است، لذا روزهايي را که مشکلات قوم و جمعيتي برطرف مي شود و به پيروزي ها و راحتي هاي نخستين باز مي گردند، عيد مي نامند. مانند عيد فطر و قربان به مناسبت اين که در پرتو اطاعت يک ماهه رمضان يا انجام فريضه بزرگ حج، صفا و پاکي فطري نخستين به روح و جان ، باز مي گردد، و آلودگي هايي که بر خلاف فطرت است ، از ميان مي رود . "عيد فطر" يکي از دو عيد بزرگ در سنت اسلامي است . مسلمانان روزه دار که ماه رمضان را روزه به پا داشته و از خوردن ،آشاميدن و بسياري از کارهاي مباح ديگر امتناع ورزيده اند ، اکنون پس از گذشت ماه رمضان در نخستين روز ماه شوال اجر و پاداش خود را از خداوند مي طلبند ، اجر و پاداشي که خداوند ، خود به آنان وعده داده است . روز اول ماه شوال را بدين سبب عيد فطر خوانده اند که در اين روز، امر امساک از خوردن و آشاميدن برداشته مي شود و مؤمنان رخصت مي يابند در روز، افطار کنند و روزه خود را بشکنند. عيد فطر صحنه اي از قيامت حضرت علي (ع) به مناسبت عيد فطر خطبه اي قرائت کرده و در آن ، اين روز را به قيامت تشبيه فرموده است : اي مردم! اين روز شما ، روزي است که نيکوکاران در آن پاداش مي گيرند و زيانکاران و تبهکاران در آن مأيوس و نا اميد مي گردند. دنيا محل مسابقه است و آخرت زمان اجر گرفتن، بهشت جايزه برندگان اين مسابقه و جهنم جزاي بازماندگان است . (عيد فطر) شبيه ترين روز به روز قيامت است. - چون در قيامت عده اي که زيان کارند ، تأسف مي خوردند و غضبناک مي گردند و عده اي که نيکوکارند رستگار و متنعم به نعمت هاي الهي مي شوند . - وقتي از منازلتان براي خواندن نماز عيد خارج مي شويد ، به ياد آوريد زماني را که از منزل بدن خود خارج شده و به سوي خداي خود خواهيد رفت . وقتي در جايگاه نماز خود مي ايستيد به ياد آوريد زماني را که در محضر عدل الهي مي ايستيد و از شما حسابرسي مي کنند. وقتي از نماز به منازلتان بر مي گرديد به ياد آوريد زماني را که به منازل خود در بهشت خواهيد رفت . اي بندگان خدا! کمترين چيزي که به زنان و مردان روزه دار داده مي شود اين است که فرشته اي در آخرين روز ماه رمضان به آنان ندا مي دهد: "هان! بشارتتان باد، اي بندگان خدا که گناهان گذشته تان آمرزيده شد، پس به فکر آينده خويش باشيد که چگونه باقي ايام را بگذرانيد ." روز و نماز عيد فطر از سخنان معصومين عليهم السلام چنين برداشت مي شود که روز عيد فطر، روز گرفتن مزد است. لذا در اين روز مستحب است که انسان بسيار دعا کند و به ياد خدا باشد و روز خود را به بطالت و تنبلي نگذراند و خير دنيا و آخرت را بطلبد. مناسبت هاي مختلف اسلامي ، زمينه توجه به خداي متعال و زنده کننده ياد او در زندگي و فکر مسلمانان است و براي بسياري از اين مناسبت ها، اعمال و دعاهاي ويژه اي از جمله "نماز" بيان شده است . بر خلاف اغلب جشن ها و اعياد ، که آميخته به غفلت ها، هوسراني ها و شهوات است، اعياد اسلامي، همراه با نماز، دعا، انفاق، صدقه ، غسل ، طهارت و ... است . در حديث شريفي از امام رضا عليه السلام آمده است : " خداوند ، روز فطر را بدين سبب "عيد فطر" قرار داد تا مسلمانان ، اجتماع و مجمعي داشته باشند که در آن روز، گرد هم آيند و در برابر خداوند ، به خاطرمنت ها و نعمت هايش، به تمجيد و تعظيم بپردازند، پس آن روز، روز عيد و تجمع ، روز زکات و رغبت و روز نيايش است. " در قنوت نماز عيد چه مي خوانيم؟ بارالها! به حق اين روز، که آن را براي مسلمانان عيد و براي محمد صلي الله و عليه و اله ذخيره و شرافت و کرامت و فضيلت قرار دادي از تو مي خواهم که بر محمد و آل محمد درود فرستي و مرا در هر خيري وارد کني که محمد و آل محمد را در آن وارد کردي و از هر بدي که محمد و آل محمد را خارج ساختي ، ما را نيز از آن خارج ساز، درود و صلوات تو بر او و آنها. خداوندا! از تو مي طلبم، هر آنچه را که بندگان شايسته ات از تو خواستند و به تو پناه مي برم از هر آنچه که بندگان خالصت به تو پناه بردند . جايزه الهي عمده ترين چيزي که در اين نماز، از خدا خواسته مي شود، آمرزش و مغفرت الهي و مبارک ساختن اين عيد، با قبولي طاعات است و اين، بهترين جايزه اي است که خداوند به نمازگزاران روزه دار، عطا مي کند . امام باقر عليه السلام از رسول خدا صلي الله عليه و آله روايت مي کند که فرمود : هر گاه روز اول ماه شوال (عيد فطر) فرا مي رسد ، منادي از سوي خداوند ندا مي دهد : " اي مؤمنين : بشتابيد به سوي جايزه هايتان." آنگاه امام باقر عليه السلام رو به جابر کرد و فرمود : اي جابر! جوايز خدا، مثل جايزه هاي اين پادشاهان نيست! امروز ، روز جايزه هاست! از "سويد بن غفله" نقل شده است : در روز عيد بر اميرالمؤمنين علي عليه السلام وارد شدم و ديدم که نزد او نان گندم و خطيفه (خوراکي از آرد و شير) و ملبنة (غذا يا حلوايي که با شير تهيه مي شود ) موجود است . پس به آن حضرت عرض کردم : روز عيد و خطيفه؟! حضرت فرمود : اين عيد کسي است که آمرزيده شده است. منابع: 1- تحف العقول، ص 170. 2- وسائل الشيعه، ج 5، ص141. 3- همان ، ص 140. 4- بحار الانوار، ج40، ص 74
+ نوشته شده در چهارشنبه هجدهم مهر 1386ساعت 10:56 توسط مجید غفوری \|

	بدعت نماز تراویج توسط عمر لعنةالله در ماه مبارک رمضان
بخاري در صحيح به سندش از عبدالرحمن بن عبد قاري نقل مي‏كند: «در يكي از شب‏هاي رمضان با عمر به مسجد رفتيم، ديديم مردم دسته‏دسته و پراكنده هستند، هر كسي براي خود يا با گروه خود نماز مي‏خواند، عمر گفت: به نظر من اگر اينان به يك امام اقتدا كنند بهتر است، لذا تصميم خود را گرفته و دستور داد ابي‏بن كعب پيش‏نماز همه باشد. شبي ديگر با وي به مسجد رفتيم، ديديم مردم نمازهاي مستحبّي شب‏هاي رمضان را به جماعت مي‏خوانند. آن‏گاه عمر گفت: اين بدعت خوبي است!» از دیگرفتنه های عمر علیه اللعنه آتش زدن به درب خانه بی بی حضرت زهرا ^{(سلام الله علیها)} غصب خلافت امیر المومنین علی ^{(علیه السلام)} غصب فدک حضرت زهرا ^{(سلام الله علیها)} ریسمان به گردن امیر مومنان^{(علیه السلام)} افکندن و به مسجد کشیدن رد کردن شهادت امیر المومنین علی^{(علیه السلام)} نسبت دروغ به حضرت زهرا^{(سلام الله علیها)} تا جایی که آن حضرت را غضبناک کرد. تصمیم برای نبش قبر حضرت زهرا ^{(سلام الله علیها)} حدود شرعیه را تعطیل کرد. حرام خدا را حلال و حلال خدا را حرام کرد. قرآن را تحریف نمود. طواف نسا را تحریم کرد. ازدواج موقت را تحریم کرد. جمله » الصلاه خیر من النوم«را داخل نماز کرد. بعد از حمد گفتن کلمه ( آمین ) را در نماز اضافه کرد. قرائت را در نماز ترک کرد. تکتف ( دست روی دست گذاشتن ) را در نماز قرار داد و حال آنکه این از افعال یهود و نصاری بود . قنوت را بعد از رکوع انجام داد. بسم الله الرحمن الرحیم را از قرائت نماز خذف کرد. مقام ابراهیم را به جایی که در جاهلیت بود برگرداند. قرار دادن نماز تراویج در ماه مبارک رمضان. اجازه دادن مسح بر روی کفش. وصیت کرد که در خانه رسول خدا ^{(صلی الله علیه و آله وسلم)}دفن شود.
+ نوشته شده در دوشنبه شانزدهم مهر 1386ساعت 14:35 توسط مجید غفوری \|

	"فزت و رب الکعبه"
امام در عصر روز 21 ماه رمضان سال 40 هجری بر اثر عمق زخم وزهری که وارد بدن وی بوسیله شمشیر شده بود در حالی که با خدای خویش در راز ونیاز ودر حال نماز بود ، جان به جان آفرین تسلیم کرد . پیکر شریفش را به نجف اشرف برده وهمان جا بخاک سپردند . در سال چهارم هجری جماعتی از خوارج در مکه جلسه ای تشکیل دادند ومسئول تمامی اختلافات موجود در جامعه را یه نفر دانستند که قرار شد که هر سه را اعدام بنمایند که بدین منظور عبدالرحمن بن ملجم مرادی مسئولیت بشهادت رساندن امام علی (ع) را به عهده گرفت ودومی مسئولیت بهلاکت رساندن معاویه در شام را وسومی کشتن عمروبن عاص را در مصر . عبدالرحمن بن ملجم راهی کوفه میشود، در کوفه با دختری بنام قطامه که دو برادرش در جنگ نهروان بدست امام علی (ع) کشته شده بود، برخورد کرده وعاشق وی میشود، قطامه، مهریه خود را کشتن امام علی (ع) قرار می دهد، عبدالرحمن بن ملجم در سحرگاه 19 رمضان سال 40 هجری، هنگامی که امام در محراب عشق مشغول راز ونیاز بامحبوب خود بود، با ضربت شمشیر زهرآلود فرق امام را میشکافد و... امام در لحظه ای که ضربت بر فرق مبارکش وارد شده ( با حالی که حاکی از به نتیجه رسیدن بارسنگینی را از دوش بر زمین گذاشتن وراحت شدن است ) فریاد برآورد : "فزت برب الکعبه "بخدای کعبه که رستگار شدم . دادو فریاد، یا علی را کشتند شروع میشود، ا بن ملجم که فصد فرار داشته در خارج از مسجد بوسیله مردم دستگیر میشود. برای امام به تجویز طبیب شیر می برند، امام میفرماید که بر ای ابن ملجم هم از همین شیر ببرید وبه او کاری نداشته باشید ، اگر زنده ماندم خود میدانم واگر نه، با همان ضربه او را قصاص کنید . گذری کوتاه بر وصایای امام علی (ع) : از خدابترسید وپیروان دنیا نگردید ، هر چه در قرآن است عمل کنید، قبل از آنکه دیگران بر شما سبقت بگیرند . وضو را شاداب بگیر . خدا را در قرآن بنگرید . خدا را در نماز که ستون دین است بنگرید . خدا را روزهای رمضان شاهد گیرید که روزه سپر آتش است .
+ نوشته شده در چهارشنبه یازدهم مهر 1386ساعت 13:53 توسط مجید غفوری \|

	حضرت علي‌(ع) از زبان پیامبر اكرم(ص)
مقام حضرت علي‌(ع) از زبان نبي اكرم(ص) پيامبر عاليقدر اسلام(ص) مي‌فرمايد: مَنْ ارادَ أنْ يَنْظُر الي نوحَ في تَقْواهْ وَ الي ابراهيمَ في حِلْمِهْ , وَ الي موسي في هَيْلتِهْ , و الي عيسي في عِبادَتِه , فَلْيَنْظُرَ الي عَليِّ بن ابيطالب هركسي بخواهد به تقواي نوح(ع) بنگرد. و نيز به حلم و بردباري ابراهيم(ع) بنگرد. و نيز به هيبت و شكوه موسي(ع) بنگرد. و نيز به عبادت عيسي(ع) بنگرد. بايد آن شرائط را فقط در شخصيت والاي علي‌بن ابيطالب جستجو كند. (بحارالانوار ج39 / ص35 ) ايمان حضرت علي(ع) از زبان نبي اكرم(ص) نبي مكرم اسلام(ص) مي‌فرمايند: لَو انَّ السَّماواتِ وَالاَرضِ وُضِعَتْ في كَفَّةٍ وَ وُضِعَ ايمانُ عليٍّ في كَفَةٍ لَرَجَحَ ايمانُ علي(ع) هر آينه اگر همه آسمانها و زمين در كفه‌اي از ترازو و ايمان علي(ع) در كفه‌ ديگرش گذاشته شود, حتماً كفه ايمان علي(ع) سنگين‌تر خواهد بود. علم حضرت علي(ع) از زبان نبي اكرم(ص) پيامبر خدا(ص) فرموده: انا مدينة العلم و عليٌّ بابها من شهر علم و علي دروازه‌ي آن است. (ينابيع‌المودة ج1 / ص 85)
+ نوشته شده در سه شنبه دهم مهر 1386ساعت 11:2 توسط مجید غفوری \|

	ضربت خوردن امیرالمومنین علی (ع) بر شیعیان تسلیت باد
علی ، پسر ابوطالب (۲۴ رجب قبل از هجرت، ۲۱ رمضان ۴۰ ه.ق.) پسرعمو، داماد و نزدیکترین اصحاب محمد ابن عبدالله، (پیامبر اسلام) و از اهل بیت پیامبر است. بنا بر روایات محمد او را به برادری خود برگزید و با او پیمان برادری بست. او از دیدگاه اهل سنت چهارمین خلیفه مسلمانان و از نظر شیعیان بنابر وصیت و سفارش‌های محمد جانشین پیامبر و امام اول می‌باشد. دو کنیه‌ معروف او «ابوالحسن» و «ابو تراب» است و بین گروه‌های مختلف با لقب‌های گوناگونی (به مانند امیرالمومنین، اسدالله و حیدر کرار) خوانده می‌شود. مدت خلافت وی ۵ سال (از ۶۵۶ م تا ۶۶۱ م.) بود. او در مکه به دنیا آمد، پدرش ابوطالب و مادرش بنت اسد بود. در خانه محمد پرورش یافت و در حالی که حدود ده سال بیشتر نداشت، اولین مردی گشت که اسلام پذیرفت. علی زمانی که پیامبر در مکه اسلام را تبلیغ می‌کرد و مورد آزار و اذیت مشرکان قرار می‌گرفت، یار و مددکار او بود. هنگام هجرت محمد، علی به جای وی در بسترش خوابید تا نقشه قتل پیامبر را خنثی کند و او بتواند از مکه بگریزد؛ سپس امانات وی را ادا نمود و به همراه فاطمه زهرا، مادرش و زنی دیگر به مدینه هجرت کرد. در سال دوم پس از هجرت محمد گفت که به فرمان خدا وی را به همسری دخترش فاطمه در می‌آورد که حاصل این ازدواج چند فرزند از جمله حسن و حسین بود. در طول دورانی که پیامبر اداره جامعه مسلمانان در مدینه را بر عهده داشت علی او را یاری می‌کرد و در تمام جنگ‌ها به جز جنگ تبوک شرکت داشت. همچنین وی حامل پیام‌ها و دستورات او بود. محمد هنگام بازگشت از آخرین حج خود در غدیر خم، او را "مولای مسلمانان" معرفی کرد و مردم با او بیعت کرده و تبریک گفتند و این از دید شیعیان به معنی معرفی علی به جانشینی پیامبر است. پس از درگذشت پیامبر در ماجرای انتخاب جانشین پیامبر بین او و ابوبکر اختلاف رخ داد. وی مدتی پس از درگذشت فاطمه زهرا با ابوبکر بیعت کرد. علی در دوران خلافت سه خلیفه اول جز در انتخاب خلیفه سوم فعالیت سیاسی نداشت و در جنگ‌ها شرکت نمی‌کرد و تنها در امور دینی، قضایی و سیاسی به خلفا مشورت می‌داد.. پس از قتل عثمان، خلیفه سوم، علی با اصرار مردم خلافت را پذیرفت و از سال ۳۵ تا ۴۰ هجری قمری این منصب را بر عهده داشت. وی با مخالفت برخی از بزرگان قریش و عایشه مواجه شد. این امر منجر به بروز سه جنگ جمل، صفین و نهروان در دوران خلافتش شد. نهایتا ابن ملجم مرادی یکی از بازماندگان خوراج نهروان در مسجد کوفه به هنگام نماز صبح با شمشیر زهرآلود فرق او را شکافت و دو روز پس از آن در ۲۱ رمضان سال ۴۰ هجری درگذشت. در خصوص چگونگی شهادت و ضربت خوردن حضرت اختلاف نظر است. بعضی عقیده دارند امام هنگامی که وارد مسجد شد و به نماز ایستاد و تکبیر افتتاح گفت و پس از قرائت به سجده رفت در این هنگام ابن ملجم در حالی که فریاد می زد: "لله الحکم لا لک یا علیّ" با شمشیر زهر آلود ضربتی بر سر مبارک حضرت وارد آورد. ضربت بر محلی اصابت کرد که بیشتر شمشیر "عمر بن عبدود" بر آن وارد شده بود. و فرق مبارک حضرت تا پیشانی شکافت. مرحوم شیخ طوسی در "امالی" حدیث دیگری از علی بن موسی الرضا (ع) از پدر گرامیش از امام سجاد (ع) نقل می کند که ابن ملجم در حالی که علی (ع) در سجده بود، ضربتی بر فرق حضرت وارد ساخت. دانشمند معروف اهل سنت سبط ابن جوزی می نویسد: "هنگامی که امام در محراب قرار گرفت، چند نفر به او حمله کردند و ابن ملجم ضربتی بر حضرت فرود آورد. خون از سر علی (ع) در محراب جاری شد و محاسن شریفش را رنگین کرد. در این حال حضرت فرمود: "فزت و رب الکعبه"؛ به خدای کعبه سوگند! رستگار شدم". علی (ع) وقتی ضربت خورد ، فرمود : "او را بگیرید". مردم از پی ابن ملجم شتافتند اما هر کسی به او نزدیک می شد، وی را با شمشیر می زد. چون او را نزد علی (ع) آوردند، وقتی حضرت ضارب را شناخت، به فرزندش حسن (ع) فرمود : "مواظب دشمنت باش، شکمش را سیر و بندش را محکم کن. پس اگر مردم ، او را به من ملحق کن تا نزد پروردگارم با او احتجاج کنم و اگر زنده ماندم، او را می بخشم و یا قصاص می کنم". هنگامی که امام علی (ع) ضربت خورد ، طبیبان کوفه بر بالین وی گرد آمدند، در بین آنان از همه ماهرتر "اثیر بن عمرو" بود که جراحات را معالجه می کرد. وقتی که او زخم را دید، دستور داد شش گوسفندی را که هنوز گرم است، برای او بیاورند ، پس رگی از آن بیرون آورد و در محل ضربت قرار داد و آن گاه آن را بیرون آورد و گفت : یا علی، وصیت های خود را انجام بده، زیرا ضربت به مغز رسیده و معالجه مؤثر نیست. در این هنگام امام وصیت خود را خطاب به دو فرزندش حسن و حسین (ع) فرمود. امام در پایان وصیت از هوش رفت، و چون چشمان خود را باز کرد فرمود : "ای حسن، با تو سخنی چند دارم. امشب شب آخر عمر من است. چون در گذشتم، با دست خود مرا غسل بده و کفن کن و بر جنازة من نماز بخوان و در تاریکی شب جنازة مرا دور از شهر کوفه مخفیانه به خاک بسپار تا کسی از آن با خبر نشود". علی (ع) دو روز زنده بود و در شب جمعة نخستین روز از دهة آخر رمضان ( شب بیست و یکم سال 40 هجری) در 63 سالگی به شهادت رسید.
+ نوشته شده در یکشنبه هشتم مهر 1386ساعت 16:43 توسط مجید غفوری \|

	شب قدر
شب قدر از شب‌های مقدس و متبرک اسلامی است. خداوند در قرآن مجید از آن به بزرگی یاد کرده و سوره‌ای نیز به نام «سوره قدر» نازل فرموده است. در تمام سال، شبی به خوبی و فضیلت شب قدر نمی‌رسد. این شب شب نزول قرآن، شب فرود آمدن ملائکه و روح نیز نام گرفته است. عبادت در شب قدر برتر از عبادت هزار ماه است. در این شب، مقدرات یک سال انسان‌ها و روزی‌ها، عمرها و امور دیگر مشخص می‌شود. ملائکه در این شب بر زمین فرود می‌آیند، نزد زمان علیه السلام امام می‌روند و آنچه را برای بندگان مقدر شده بر ایشان عرضه می‌دارند. شب‌زنده‌داری و تلاوت قرآن و مناجات و عبادت در این شب، بسیار توصیه و تأکید شده است. در بعضی از تفاسیر آمده است که روزی پیامبر اکرم فرمود:«یکی از اسرائیل بنی لباس جنگ پوشید و هزار ماه (هشتاد سال) از تن بیرون نیاورد و پیوسته مشغول یا آماده جهاد فی سبیل الله بود.» یاران پیامبر تعجب کردند و آرزو کردند چنین فضیلت و افتخاری برای آنها نیز میسر شود؛ در این هنگام بود که سوره قدر نازل شد و بیان شد که «شب قدر از هزار ماه عبادت و جهاد برتر است.» منابع : 1-تفسیر نمونه ج 27 ص 181 2- مجمع البیان ج 10 ص 405 3- مفاتیح الجنان
+ نوشته شده در یکشنبه هشتم مهر 1386ساعت 9:53 توسط مجید غفوری \|

	میلاد کریم اهل بیت امام حسن مجتبي عليه السلام مبارک باد
امام حسن عليه السلام فرزند اميرمؤمنان علي بن ابيطالب(ع) و مادرش سرور زنان عالم فاطمه زهرا (س) دختر پيامبر خدا(ص) است . امام حسن عليه السلام در شب نيمه ماه رمضان سال سوم هجرت در مدينه تولد يافت. وي نخستين پسري بود که خداوند متعال به خانواده علي(ع) و فاطمه(س) عنايت کرد رسول اکرم صلي الله عليه و آله بلافاصله پس از ولادتش، او را گرفت و در گوش چپش اقامه گفت. سپس براي او گوسفندي قرباني کرد، سرش را تراشيد و هم وزن موي سرش نقره به مستمندان داد. پيامبر صلي الله عليه و آله دستور داد تا سرش را عطرآگين کنند و از آن هنگام آيين عقيقه و صدقه دادن به هم وزن موي سر نوزاد، سنت شد. اين نوزاد را (حسن) نام نهاد و اين نام در جاهليت سابقه نداشت. کنيه او را ابومحمد نهاد و اين تنها کنيه اوست . لقب‌هاي او سبط ، سيد، زکي ، مجتبي است که از همه معروف‌تر "مجتبي" مي‌باشد.
+ نوشته شده در چهارشنبه چهارم مهر 1386ساعت 10:46 توسط مجید غفوری \|

	شناخت
الإمام علىّ (عليه السلام) : مَن عَرَفَ اللهَ تَوَحَّدَ، مَن عَرَفَ نَفسَهُ تَجَرَّدَ، مَن عَرَفَ الدّنيا تَزَهَّدَ، مَن عَرَفَ النّاسَ تَفَرَّدَ . امام على(عليه السلام) : هر كه خدا را شناخت، تنها شد. هر كه خود را شناخت، مجرّد شد. هر كه دنيا را شناخت، از آن دل بركند. هر كه مردم را شناخت، تنهايى گزيد. (غرر الحكم)
+ نوشته شده در سه شنبه سوم مهر 1386ساعت 9:16 توسط مجید غفوری \|