1-     آغاز سال هجري قمري

2-     نزدیک شدن امام حسين(ع) به كربلا - سال 61 هجري قمري

3-      محاصره شدن پيامبر(ص) و بني هاشم در شعب ابي طالب - سال هفتم بعثت

4-     يورش ابرهه به مكه معظمه براي نابودي كعبه - 53 سال پيش از هجرت

5-     سريه ابوسلمه بن عبد الأسد - سال چهارم هجري قمري

6-     فرمان پيامبر(ص) براي دريافت زكات - سال نهم هجري قمري

7-      آغاز خلافت عثمان بن عفان. - سال 24 هجري قمري

8-     وفات محمد حنفيه، فرزند امير مومنان(ع) - سال 81 هجري قمري

9-     فتح مصر به دست عمروبن عاص در زمان خليفه دوم(20ق)

اَلسَّلامُ عَلَيْكَ يا اَبا عَبْدِ اللَّهِ وَ عَلَى الْاَرْواحِ الَّتى حَلَّتْ بِفِنائكَ عَلَيْكَ مِنّى سَلامُ اللَّهِ اَبَداً ما بَقيتُ وَ بَقِىَ اللَّيْلُ وَالنَّهارُ وَ لا جَعَلَهُ اللَّهُ آخِرَ الْعَهْدِ مِنّى لِزِيارَتِكُمْ اَلسَّلامُ عَلَى الْحُسَيْنِ وَ عَلى عَلِىِّ بْنِ الْحُسَيْنِ وَعَلى اولاد الْحُسَيْنِ و عَلى اَصْحابِ الْحُسَيْنِ.

دل زارم گرفتار حسین است                 چـه غـم دارم دلـم یار حسـین اسـت

دلم را قیمتی بالا و والاسـت                 که این دل در جهان زار حسین است

مشركان مكه، به ويژه قريشيان كه بيشترين نفوذ و موقعيت اجتماعي و اقتصادي اين شهر مهم زيارتي و عبادي را بر عهده داشتند، دشمني هاي فراواني با ظهور اسلام و شخص پيامبر اكرم(ص) نموده و زندگي مسلمانان را بسيار سخت و توان فرسا كردند.

بدين جهت، پيامبر خدا(ص) ناچار شد گروهي از مسلمانان را به كشور حبشه، در آن سوي درياي سرخ (بحر احمر) اعزام كند، تا در پناه نجاشي، سلطان بي آزار و رعيت پرور آن قرار گيرند و از آزار و اذيت هاي قريشيان در امان مانند.

هر چه بر تعداد مسلمانان افزوده و زمينه هدايت آنان فراهم مي گرديد، بغض و كينه مشركان افزوده مي شد. به خصوص آن گاه كه حضرت حمزة بن عبدالمطلب و حضرت ابوطالب بن عبدالمطلب، دو تن از عموهاي معروف پيامبر(ص) كه داراي شهرت، اعتبار و قدرت بودند، به آن حضرت ايمان آورده و پشتيباني وي را به طور رسمي و علني بر عهده گرفتند، دهشت بزرگي مشركان قريش را فرا گرفت و آنان را براي حفظ قدرت و شوكت شيطاني خويش به عكس العمل هاي ناجوانمردانه واداشت.

سران قريش در نشستي، در "دارالندوه" (مجلس أعيان قريش) موقعيت قوم و قبيله خويش و گسترش روز افزون اسلام را مورد بحث و بررسي قرار داده و سرانجام تصميم به محاصره اقتصادي و اجتماعي پيامبر(ص) و پشتيبانان و پيروانش گرفتند. آنان، پيمان نامه اي به خط "منصور بن عكرمه" و امضاي صاحب نفوذان و ريش سفيدان طايفه ها و قبيله هاي مهم مكه نوشتند و آن را در داخل خانه خدا (كعبه معظمه) آويختند و سوگند ياد كردند كه تا از پاي در آوردن پيامبر(ص) و يارانش، به آن پاي بند باشند.

مضمون پيمان نامه ظالمانه قريش به شرح ذيل بود:

1- هر گونه معاشرت با مسلمانان و ارتباط با پيامبر(ص) ممنوع است.

2- خريد و فروش كالا و مواد غذايي و هر گونه معاملات اقتصادي با آنان ممنوع است.

3- در تمام رويدادها، بايد از مخالفان اسلام و دشمنان رسول خدا(ص) پشتيباني گردد.

قريش متعصب، با انعقاد اين پيمان نامه، مسلمانان و حاميان آنان را كاملا منزوي كرده و آنان را در تحت فشار اقتصادي و اجتماعي قرار دادند و خطري جدّي براي رسول خدا(ص) به وجود آوردند.

حضرت ابوطالب(ع)، عموي پيامبر خدا(ص) كه سيادت و بزرگي طايفه بني هاشم و اولاد و احفاد عبدالمطلب(ع) را بر عهده داشت، از پيمان نامه ننگين قريش ناراحت و شگفت زده شد و ماندن در مكه را به مصلحت پيامبر(ص) و مسلمانان و حاميانشان ندانست و به ناچار دستور داد كه تمامي فرزندان عبدالمطلب و نوادگان وي و افراد طايفه بني هاشم براي حفظ جان رسول خدا(ص) و در امان ماندن از كيد و كين قريش، از مكه خارج شده و در شِعبي كه در ميان بلندي هاي اطراف مكه قرار داشت، نقل مكان كنند.

تمامي بني هاشم و فرزندان عبدالمطلب، چه آناني كه مسلمان شده و چه آناني كه هنوز توفيق اسلام و ايمان نيافته بودند، فرمان ابوطالب(ع) را گردن نهاده و از مكه به شعب، كه بعدها به شعب ابي طالب(ع) معروف گرديد، نقل مكان كرده و با برپايي چادر و خيمه هاي عربي، زندگي جديدي را آغاز كردند. در ميان آنان، تنها ابولهب (يكي از عموهاي پيامبر(ص) با آنان مخالفت ورزيد و با قريش همراه و هم داستان شد و در مكه باقي ماند و راه خود را از ساير بني هاشم جدا كرد. وي تا آخر عمر، بر كفر و شرك خود باقي ماند و سوره اي از قرآن مجيد در نكوهش او و همسرش نازل گرديد(1) و سرانجام با خواري و پستي تمام در مكه به هلاكت رسيد.

بني هاشم، به مدت سه سال در آن درّه خشك، با نهايت عسرت و تنگدستي به سر بردند و جز در ايّام حج و ماه هاي حرام كه در سراسر حجاز و جزيرة العرب آتش بس و امنيت نسبي بر قرار بود، نمي توانستند از آن شعب خارج شده و با ديگران ارتباط و رابطه اي داشته باشند.

در اين مدت، پيامبر(ص) و همسرش خديجه كبري(س) تمامي دارايي هاي خود را از دست دادند، ولي به راه خويش ادامه داده و در برابر ناجوانمردي هاي قريش، مقاومت نمودند.

سرانجام جبرئيل امين به پيامبر(ص) وحي نمود كه موريانه اي، پيمان نامه قريش را جويده و آن را از بين برده است.

پيامبر(ص) اين خبر آسماني و مسرت بخش را به اطلاع عمويش ابوطالب(ع) رسانيد و ابوطالب(ع) با خوش حالي از شعب خارج شد و به سوي سران قريش رفت و خبر غيبي برادرزاده اش را به اطلاع آنان رسانيد و آنان را بهت زده كرد.

سران قريش گفتند: اگر برادرزاده ات راست گفته باشد، ما از آن عهدنامه چشم پوشي كرده و به دشمني با او پايان مي دهيم.

آنان، در كعبه را گشوده و پيمان نامه را باز كردند، ولي همان طوري كه رسول خدا(ص) خبر داده بود، جز كلمه "بسمك اللّهم" چيزي از آن باقي نماند و همه صحيفه را موريانه خورده بود. اين أمر، موجب اختلاف و دو دستگي سران قريش شد.

عده اي بر ادامه دشمني اصرار ورزيده و عده اي اظهار پشيماني نمودند، ولي به هر حال، آن پيمان نامه را ملغي كردند و طايفه خوش نام بني هاشم و مسلمانان صبور، پس از سه سال تحمل رنج و سختي، به رهبري پيامبر(ص) از شعب بيرون آمده و راهي خانه و منازل خود شدند. (2)

منابع:

1- سوره مَسَد، كه يكصد و يازدهمين سوره قرآن مجيد است.

2- نك: إعلام الوري (علامه طبرسي)، ترجمه عزيز الله عطاردي، ص 71؛ تاريخ ابن خلدون، ج1، ص 397؛ فروغ ابديت (جعفر سبحاني)، ج1، ص 351

پس از واقعه کربلا و شهادت امام حسين (ع) و يارانشان و نيز اسارت اهل بيت، عده اي از مردم مدينه جهت آشنايي با رويه و رفتار يزيد بن معاويه راهي شام شدند. آنان زماني که به مدينه بازگشتند براي مردم از فسق و فجور يزيد گفتند. مردم مدينه نيز کارگزار يزيد عثمان بن محمدبن ابي سفيان و مروان بن حکم و ساير امويين را از مدينه بيرون کردند و با عبدالله بن حنظله بيعت نمودند. چون اين خبر به گوش يزيد رسيد مسلم بن عقبه معروف به مجرم و مسرف را با لشکري فراوان به سوي مدينه فرستاد. لشکر شام در سنگستان بيرون مدينه معروف به حره که در يک ميلي مسجدالنبي (ص) قرار دارد با مردم مدينه وارد جنگ شدند. مردم مدينه پس از دادن کشته هاي فراوان به مدينه گريختند. لشگر شام نيز در تعقيب آنها وارد مدينه شدند. مشرف بن عقبه به مدت 3 روز جان و مال و ناموس مردم مدينه را براي لشگر خود حلال نمود و لشکريانش نيز از هيچ جنايتي( حتي هتک نواميس در مسجد النبي ) فروگذار نکردند. مشرف بن عقبه در مدينه کاري را براي يزيد انجام داد که بسر بن ارطاه پيش از او در حجاز و يمن براي معاويه انجام داده بود. چند روز پس از اين واقعه مسرف بن عقبه در راه مکه و در پي جنايتي ديگر به درک اسفل شتافت. حمله سپاهيان يزيد به کشته شدن بيش از ده هزار نفر انجاميد و به واقعه حره معروف گشت.

شهيدان نواب صفوی و یارانش در دوران رژيم ستمشاهی با دعوت حوزه‌ها به حضور در عرصه سياسی كشور، ايجاد ايده تشيع انقلابی و با هدف تشكيل حكومت اسلامی و تدوين قانون اساسی كشور براساس آموزه‌های قرآن دست به مبارزه با رژيم شاه زدند. آنها معتقد بودند روحانيون بايد سكوت در مقابل حكومت را كنار بگذارند، حكومت اسلامی جايگزين مشروطه و حكومت غربگراها شود و جنبش‌های انقلابی مسلمان در سراسر جهان متحد شوند. تدوين قانون اساسی براساس آموزه‌های قرآن و دين اسلام از برجسته‌ترين تفكرات اين گروه محسوب می‌شد.

سرانجام آن بزرگوار بعد از سالها تلاش و مبارزه در سن 31 سالگی در تاریخ 27 دی ماه 1334 توسط دژخيمان ستم شاهی به همراه سه يار فدا کارش اعدام مي گردند. آنان در 27 همان ماه مطابق با سالگرد شهادت صديقه طاهره حضرت فاطمه زهرا(س) به خيل شهدا ميپيوندند. وي به هنگام شهادت در لحظه آخر حيات با لحني دلنواز آياتي از قرآن کريم را تلاوت نموده بانگ اذان سر ميدهد و نزديکيهاي طلوع فجر به آسمانيها ميپيوندد. شهدا در مسگر آباد به خاک سپرده ميشوند. وقتي تصميم گرفته ميشود آنجا پارک شهر شود شبانه از تهران به قم انتقال يافته و در «وادي الاسلام» جاي ميگيرند.

شهيد نواب صفوي که در دي ماه 1326 با نيره السادات احتسام رضوي ازدواج کرده بود، طي 8 سال زندگي با هم داراي سه فرزند دختر ميشوند، تولد فرزند سوم پس از شهادت اوست.

صراط در لغت به معناي راه و طريق است و در اصطلاح آن جسري (پلي) است كه بر روي جهنم مي كشند و تا كسي از آن نگذرد داخل بهشت نمي شود و در روايات وارد شده است كه از مو باريك تر و از شمشير برنده تر و از آتش گرمتر است و مومنان خالص در نهايت آساني از آن مي گذرند مانند برق جهنده ، وبعضي به دشواري مي گذرند اما نجات مي يابند و بعضي ، از عقبات آن به جهنم مي افتند . در بيان چيستي اين صراط در روايات اهل بيت(ع) آمده است : صراط ، راه معرفت خداوند است و دو صراط وجود دارد:صراطي در دنيا و صراطي در آخرت . اما صراط دنيا امامي است كه اطاعتش واجب است ، هركس اورا در دنيا بشناسد و از هدايت او پيروي كند، از صراطي كه پل دوزخ است ، در آخرت ، عبور كند و هر كس او را در دنيا نشناسد ، قدم او بر صراط آخرت مي لغزد و در آتش دوزخ مي غلطد.(1)در آيات متعدد خداوند متعال خبر داده است كه جهنم را راهي است كه ظالمين و زوجهايشان كه همان شياطين هستند، بدان هدايت خواهند شد ودر لحظه گذشتن در آن ، به قعر جهنم سقوط خواهند كرد. البته اين راهي است كه بر سرتاسر جهنم كشيده شده است و ممر همه خلايق مي باشد و خداوند تنها كساني را كه پرهيزگار باشند ، نجات خواهد داد ولي ظالمين را درآن رها خواهد ساخت . درحديثي از پيامبر نقل شده است كه فرمود:«مردم همگي وارد آتش مي گردند سپس به نسبت اعمالشان از آن خارج مي گردند ، نخستين آنها همچون درخشيدن برق ، بعدي همچون وزيدن باد و بعدي همچون دويدن اسب و بالاخره آخري همچون راه رفتن پياده.»
هم چنين از پيامبر نقل شده كه فرمودند : «آتش در روز قيامت به مومن مي گويد : زودتر بگذر كه نورت مهيب هاي مرا فرو خوابانده است.»
و هنگامي كه از پيامبر(ص) راجع به آيه «وان منكم الا واردها كان علي ربك حتما مقضيا» سوال شد ، فرمود : «وقتي بهشتيان به بهشت وارد مي شوند، گروهي از گروه ديگر مي پرسند: مگر پروردگارمان به ما نگفته بود كه همگي وارد آتش شويم ؟
گروه ديگر پاسخ مي دهند كه شما همگي وارد شده ايد لكن آتش سرد شده بود.»
امام صادق (ع) ابعاد حقيقت صراط را با لحن خاصي در روايتي بيان كرده اند و مي فرمايند: « مردم بر صراط بر طبقه هاي مختلفي عبور مي كنند و صراط از مو نازك تر واز شمشير برنده تر است ، پس گروهي از صراط عبور مي كنند مانند برق باسرعت و كساني از آن عبور مي كنند، مثل فرار اسب و دسته اي از صراط با دست و شكم عبور مي كنند، برخي با پا عبور مي كنند و گروهي با افت و خيز و گيرودار عبور مي كنند ، گاهي بخشي از آتش او را مي گيرد و گاهي تركش مي كند».
از تعبير خاص اين روايت قبل معلوم مي شود كه نخست «صراط » در متن جهنم است و از آنجا عبور مي كند سپس همه به شكلي با جهنم برخورد دارند و اين حقيقتي است كه قرآن نيز به آن اشاره كرده است «وان منكم الا واردها» و هيچ كس از شما نيست مگر اين كه در آن (جهنم ) وارد مي گردد.
دوم آن كه در عبور از صراط انسان ها متفاوتند و اين نشان دهنده آن است كه هر كسي ، بسته به نوع حركتش در دنيا و چگونگي عقيده ، عمل وصف، اخلاق ، روش و منش، عبورهاي مختلف از صراط خواهد داشت . هرچه سير آنها در دنيا بهتر بوده ، عبور سريع تر و با سوزندگي كمتر خواهد بود و هرچه سير بدتر ، حركت از صراط كندتر و با سوزندگي بيشتر. صراطي كه در آخرت پيش مي آيد ، باطن صراطي است كه انسان در اينجا دارد. اگر هنگامي كه به اين دنيا پا نهاديم ، در راهي باشيم كه به سوي خدا با اسماي رحمتش منتهي مي گردد، در آنجا سريع عبور خواهيم كرد، اما اگر در طي آن راه و مسير آلودگي ها، دلبستگي ها و رنگ ها داشتيم ، گاهي مي رويم ، گاهي مي ايستيم ، زماني مي لغزيم ، موقعي فرو مي رويم ، گاهي تند هستيم و گاهي كند ، در عبور از صراط و در عالم قيامت افت و خيزها و فشارها و سوزش ها داشته و با كندي حركت خواهيم كرد.
و نهايت اينكه از قسمت پاياني روايت آخر بر مي آيد كه «جهنم موقت» به معناي فروافتادن در جهنم نيست كه درآنجا برخي افتاده ، بسوزند و خارج شوند، بلكه شعاعي از آن ، عبور كننده از صراط را گرفته و موجب سوزش و عذاب او مي شود . حال ممكن است اين گرفتن طولاني باشد يا چند بار .
در برخي از روايات وارد شده است؛ صراطي كه در قيامت پيش مي رود ، به موقفي مي رسد كه همه متوقف خواهند شد مگر افراد اندكي . اين موقف بسيار خطرناك است كه اگر فضل وعنايت خداوند نباشد به جهنم مي افتند.
منابع:
1- معاني الاخبار صدوق، ص28
2- سوره مريم، آيه 71

                                                                                                                                          فاطمه عبداللهي

اولين روزهاي مرداد امسال بود. تازه نوه كوچكش متولد شده بود كه يك روز مرخصي گرفت تا ميزبان مهمان هايش باشد كه به ديدن «اميررضا» مي آمدند. آن روز هم مثل هميشه در كار خير پيشقدم شد و در همان مهماني كدورت را از بين دو نفر از بستگان زدود و آشتي را جايگزين آن كرد...
فردا صبح نماز و قرآن را خواند وقتي مي خواست به محل كارش برود از همسرش پرسيد: «كاري نداريد اگر نياز است امروز را هم مرخصي بگيرم.» اما همسرش نيازي به اين كار نديد. خداحافظي كرد و رفت ولي دوباره از پشت در برگشت و باز سوالش را تكرار كرد و اين بار رفت...
در مركز آموزش شهيد همت روانسر در كرمانشاه مسئول كميته آموزش بود در منطقه مخصوص آموزش عملي و در كنار يك گروهان كه بايستي امروز كار عملي خود را انجام دهند. آموزش ها و راهنمايي هاي لازم براي چگونگي استفاده از نارنجك را به نيروها گوشزد كرد بنابراين تعدادي نارنجك مشقي و جنگي در اختيار نيروها بود... دست هر كدام از سربازها نارنجكي بود كه بايستي با اجازه مربي پرتاب مي شد ولي ناگهان نارنجك از دست يكي از سربازان به روي زمين افتاد تا لحظه انفجار چند ثانيه بيشتر باقي نمانده بود اگر انفجار صورت مي گرفت تعداد بسياري از سربازان حاضر در آنجا زخمي و يا كشته مي شدند بنابراين بايد كسي با فداكاري ناجي ديگران شود و آن ناجي در آن شرايط كسي جز «مراد محبي» نبود كه به سمت نارنجك خيز برداشت تا به نقطه دوري پرتاب كند ولي ثانيه ها مجالش ندادند و نارنجك قبل از پرتاب منفجر شد و او نيز بي صبرانه شهادت را با ديده منت به جان خريد و به ديدار يار شتافت

                                                                                                                                                           على حيدرى

الهي،  خانه كجا و صاحبخانه كجا؟ طائف آن كجا و عارف اين كجا؟ آن سفر جسماني است و اين روحاني،  آن براي دولتمند است و اين براي درويش،  آن اهل و عيال را وداع كند و اين ماسوا ر،  آن ترك مال كند و اين ترك جان،  سفر آن در ماه مخصوص است واين را همه ماه و آن را يك بار است و اين را همه عمر،  آن سفر آفاق كند و اين سيرانفس،  راه آن را پايان است و اين را نهايت نبود،  آن مي رود كه بر گردد و اين مي رود كه از او نام و نشاني نباشد،  آن فرش پيمايد و اين عرش،  آن محرم مي شود و اين محرم،  آن لباس احرام مي پوشد و اين از خود عاري مي شود،  آن لبيك مي گويد و اين لبيك مي شنود،  آن تا به مسجد الحرام رسد و اين از مسجدالاقصي بگذرد،  آن استلام حجر كند و اين انشقاق قمر،  آن را كوه صفاست و اين را روح صف،  سعي آن چند مره بين صفا و مروه است و سعي اين يك مره در كشور هستي،  آن هروله مي كند و اين پرواز،  آن مقام ابراهيم طلب كند و اين مقام ابراهيم،  آن آب زمزم نوشد و اين آب حيات،  آن عرفات بيند و اين عرصات،  آن را يك روز وقوف است و اين را همه روز،  آن از عرفات به مشعر كوچ كند و اين از دنيا به محشر،  آن درك منا آرزو كند و اين ترك تمنا ر،  آن بهيمه قرباني كند و اين خويشتن ر،  آن رمي جمرات كند و اين رجم همزات،  آن حلق رأس كند و اين ترك سر،  آن را «لافسوق و لاجدال في الحج» است و اين را« في العمر»،  آن بهشت طلبد و اين بهشت آفرين،  لاجرم آن حاجي شود و اين ناجي،  خنك آن حاجي كه ناجي است!
الهي،  عمري آه در بساط نداشتم و اينك جز آه در بساط ندارم!

                                                                                                                                    حضرت علامه حسن زاده آملي

پس از شورش مردم و قتل عثمان بن عفان خليفه سوم در 18 ذي الحجه سال 35ق مردم از امام علي(ع) خواستند تا خلافت را بپذيرد با وجود امتناع ايشان پافشاري و اصرار مردم باعث شد تا آن حضرت خلافت را قبول کنند. اما تلاش گسترده امام براي اجراي عدالت و حقيقت خواهي ايشان در دوره حکومت، باعث شد که عده اي از صاحبان قدرت و ثروت به مخالفت با آن حضرت بپردازند و سه جنگ جمل، صفين و نهروان را در مدتی کوتاه به امام تحميل نمايند.

«وَ يُطعِمُونَ الطَّعامَ عَلی حُبِّهِ مُسکيناً وَ يَتيماً وَ اَسيراً اِنَّما نُطعِمُکُم لِوَجهِ اللهِ لا نُريدُ مِنکُم جَزاءً وَ لا شُکُورًا» و طعام را در حالی که خود دوستش دارند به مسکين، يتيم و اسير می خورانند جز اين نيست که شما را برای خدا اطعام می کنيم و از شما نه پاداشی می خواهيم نه سپاسی.»

انفاق، ايثار، سخاوت و جود علی(ع) زبان زد خاص و عام و حتی دشمنان آن حضرت است. آيات قرآن کريم هم چون آية ولايت و نيز سورة مبارکة "هل اتی" گواه انفاق، ايثار، سخاوت و جود علی(ع), و خانواده بزرگوارش است. و گوهر انفاق و ايثار آنان عشق آنان به خدای متعال است .

امام حسن و حسین علیهما السلام در کودکی بیمار شدند. رسول خدا صلی الله علیه و آله همراه دو نفر از اصحاب از آنها عیادت کرد. یکی از اصحاب به علی علیه السلام عرض کرد: « چه خوب بود برای شفای دو فرزندت نذری برای خدا می کردی.»
حضرت علی علیه السلام فرمود: « نذر می‌کنم اگر خوب شدند سه روز را روزه بگیرم.»
فاطمه نیز چنین گفت.
 امام حسن و حسین علیهما السلام هم گفتند: « ما نیز سه روز روزه می گیریم.»
فضه، کنیز آنان، نیز همین نذر را کرد.
چندی نگذشت که حسن و حسین علیهما السلام شفا یافتند.
همه به نذر خود وفا کردند و روزه گرفتند، اما برای افطار چیزی در خانه نبود.
علی علیه السلام نزد یکی از همسایگان یهودی اش که پشم‌باف بود و شمعون نام داشت رفت و گفت: « آیا حاضری دختر محمد مقداری پشم برای تو بریسد و تو در برابرش کمی جو بدهی؟»
شمعون گفت: « بله.» و به او کمی پشم داد.
فاطمه علیهاسلام یک‌سوم آن پشم را ریسید و یک صاع جو از شمعون گرفت. آن را آرد کرد و با آن پنج قرص نان پخت؛ برای هر نفر یک قرص نان.
علی علیه السلام نماز مغرب را با پیامبر خدا گزارد و به منزل آمد. سفره را گستردند و هر پنج نفر سر سفره نشستند. هنگامی که امیرالمومنین اولین تکه را کند، ناگاه مسکینی در خانه را زد و گفت: « السلام علیکم یا اهل بیت محمد. من مسلمان مسکینی هستم. از آنچه می‌خورید به من بخورانید. خداوند از نعمت‌های بهشت به شما بدهد!»
همه اهل خانه هر پنج قرص نان را به مسکین دادند، شب را گرسنه خوابیدند و چیزی جز آب نخوردند.
فردای آن روز را نیز روزه گرفتند. فاطمه سلام الله علیها یک سوم دیگر از پشم را ریسید و یک صاع دیگر از جو را آرد کرد و پنج قرص نان پخت.
بعد از نماز مغرب، همین که سر سفره نشستند، یتیمی به در خانه آمد و گفت: « السلام علیکم اهل بیت محمد. من یتیمی مسلمان هستم. از آنچه می‌خورید به من نیز بدهید. خداوند شما را از نعمت های بهشتی اطعام کند.»
همه اهل خانه، آن شب را نیز گرسنه سپری کردند و چیزی جز آب نخوردند.
فردا نیز همین اتفاق تکرار شد و این بار اسیری از مشرکین به در خانه آمد و گفت:« السلام علیکم یا اهل بیت محمد ما را اسیر می کنید و به بند می کشید، اما به ما غذا نمی‌دهید؟»
آن شب نیز همه نان‌های خود را به اسیر دادند و با آب افطار کردند و گرسنه خوابیدند.
فردای آن روز علی، حسن و حسین را نزد رسول خدا برد. آنها از فرط گرسنگی مانند جوجه به خود می لرزیدند. پیامبر با دیدن آنان فرمود:« ای اباالحسن، حالت شما مرا سخت ناراحت می کند. نزد دخترم فاطمه برویم.»
نزد فاطمه رفتند و دیدند او در محراب خود، از گرسنگی دچار ضعف شدیدی شده و چشمانش گود افتاده است.
پیامبر او را به سینه چسباند و گفت: « به خدا پناه می‌برم. شما سه روز است که گرسنه‌اید!»
جبرئیل نازل شد و گفت: « ای محمد، آنچه را خداوند برای تو در باره اهل بیت مهیا ساخته است، بگیر.»
پیامبر فرمود:« چیست؟ »
جبرئیل آیات آغازین سوره‌ی « هل اتی » را قرائت کرد تا رسید به آیه « انّ هذا کان لکم جزاء و کان سعیکم مشکورا.»
در روایتی دیگر از امام باقر علیه السلام آمده است که جبرئیل در روز چهارم با ظرفی پر از گوشت فرود آمد. اهل بیت از آن خوردند تا سیر شدند ، ولی چیزی از غذا کاسته نشد. حسین علیه السلام با مقداری از آن غذا از خانه خارج شد. زنی یهودی به او گفت: « شما که همیشه در گرسنگی به سر می برید این غذا از کجاست؟ مقداری از آن به من بده.»
حسین علیه السلام دست خود را دراز کرد که غذا را به او بدهد اما جبرئیل فرود آمد و غذا را از دست حسین گرفت و به سوی آسمان برد.
پیامبر خدا فرمود: « اگر حسین نخواسته بود از این غذا به آن زن بدهد، این ظرف غذا تا روز قیامت نزد اهل بیتم باقی بود؛ از آن می‌خوردند و هیچ‌گاه چیزی از آن کم نمی شد.» ذی

حضرت علی(ع) در وقت نماز حالت رکوع انگشتر خویش را ( وزن حلقه چهار مثقال نقره، و وزن نگینش 5 مثقال یاقوت سرخ بود که قیمتش خراج یکساله کشور شام بود) به سائل عطا فرمودند. (جواهر الولایه، آیت الله بروجردی کاظمینی، ص 137، به روایت امام صادق)

 در این لحظه جبرئیل(ع) این پیام را آورد:

ای محمد(ص)! بخوان: سرپرست شما فقط خدا و رسول اوست و کسانیکه با ایمان به خدا نماز به پا داشته و در حال رکوع صدقه دادند. (مائده: 55 )

به آنها (نصاراي نجران) بگو: بياييد ما فرزندان خود را دعوت مي كنيم شما هم فرزندان خود ر،  ما زنان خويش را دعوت مي نماييم شما هم زنان خود ر،  ما از نفوس خود دعوت مي كنيم شما نيز از نفوس خود،  آنگاه مباهله مي كنيم و لعنت خدا را بر دروغگويان قرار مي دهيم.
(آل عمران/ 61)
در آغاز طلوع اسلام،  نجران تنها منطقه مسيحي نشين حجاز بود كه به عللي از بت پرستي دست كشيده،  به آئين مسيح گرويده بودند. رسول اكرم (ص) به موازات مكاتبه با سران دولتهاي جهان و مراكز مذهبي،  به منظور دعوت نجرانيان به اسلام نيز،  نامه اي به اسقف آن شهر نوشت. نمايندگان پيامبر وارد نجران شده و نامه پيامبر (ص) را به اسقف نجران دادند، كه مضمون آن چنين است: «به نام خداي ابراهيم و اسحاق و يعقوب از محمد فرستاده خدا بسوي اسقف نجران. خداي ابراهيم و اسحاق و يعقوب را حمد و ستايش مي كنم و شما را از پرستش بندگان به پرستش خدا دعوت مي نمايم. شما را دعوت مي كنم كه از ولايت بندگان خدا خارج شويد و در ولايت خداوند وارد آييد و اگر دعوت مرا نپذيرفتيد،  بايد به حكومت اسلامي ماليات و جزيه بپردازيد در غير اين صورت،  به شما اعلام خطر خواهم كرد.»
اسقف پس از قرائت نامه براي تصميم گيري؛ شورايي مركب از شخصيتهاي بارز مذهبي و غير مذهبي تشكيل داد. يكي از افراد طرف مشورت «شرجيل » بود كه به عقل و درايت و كارداني معروفيت داشت. وي گفت: ما مكرر از پيشوايان مذهبي خود شنيده ايم كه روزي منصب نبوت از نسل اسحاق به فرزندان اسماعيل انتقال خواهد يافت و هيچ بعيد نيست محمد،  كه از اولاد اسماعيل است،  همان پيغمبر موعود باشد. بعد از سخنان شرجيل،  شورا نظر داد كه گروهي به عنوان هيئت نمايندگي نجران به مدينه برود تا از نزديك با محمد (ص) تماس گرفته و دلايل نبوت او را مورد بررسي قرار دهد. بدين ترتيب،  هيئتي مركب از شصت نفر بسوي مدينه رهسپار شدند كه در رأس آنها «ابوحارثه بن علقمه» حاكم نجران و دو پيشواي مذهبي ديگر به نامهاي،  عبدالمسيح و ايهم قرار داشت.
نجرانيان در حالي كه لباس هاي فاخر بر تن داشتند وارد مدينه شدند و در مسجد به حضور پيغمبر اسلام (ص) آمدند. پيامبر با مشاهده هيئت آنان از ايشان روي برگرداند. چند روز به همين منوال گذشت تا آنكه نجرانيان متوجه شدند با سر و وضعي كه آنان دارند امكان گفتگو با رسول خدا وجود ندارد،  لذا با لباسي ساده خدمت پيامبر رسيدند. طي جلساتي كه با پيامبر اكرم صلي الله عليه و اله و سلم داشتند با آن حضرت به بحث و مناظره پرداختند و عليرغم دلائل قوي و محكمي كه پيامبر اكرم صلي الله عليه و اله و سلم ارائه مي فرمود،  آنها همچنان به حقانيت آئين و اعتقادات خود پافشاري مي كردند. اين امر سبب شد تا پيامبر اكرم صلي الله عليه و اله و سلم بر اساس حكم پروردگار متعال،  آنان را به مباهله دعوت نمايد،  كه طرفين در پيشگاه خداوند لب به نفرين بگشايند و هر كدام كه بر حق نيستند و دروغ مي گويند،  به عذاب الهي گرفتار شوند. نصاري پذيرفتند و اجراي آن را به روز بعد موكول كردند.
بامداد روز بعد،  اجتماعي عظيم از مردم مدينه در بيرون شهر ديده مي شد و گروهي بي شمار براي تماشاي مباهله گرد آمده بودند. در آن حال مشاهده كردند كه پيغمبر اكرم (ص) در حالي كه كودكي را در آغوش داشته و دست كودك ديگري را در دست دارد بهمراه بانو و مردي كه پشت سر ايشان حركت مي كردند،  از راه رسيدند و محلي را براي مباهله در نظر گرفتند.
مسيحيان كه از دور ناظر ورود رسول اكرم (ص) بودند،  بر خلاف انتظار خود ديدند كه آن حضرت با جمعيت و ازدحام نيامده و فقط يك مرد و يك زن و دو پسر با خود آورده است.
پرسيدند كه همراهان پيغمبر با او چه نسبتي دارند؟ گفته شد: كه اينان محبوب ترين مردم نزد رسول اكرم هستند. يكي فاطمه دختر او و ديگري علي داماد و پسر عمش و آن دو پسر،  فرزندان دختر او،  حسن و حسين مي باشند. اسقف اعظم نصراني كه متحير شده بود،  خطاب به جمعيت نصاري گفت: بنگريد كه محمد چگونه با اطمينان تمام و ايمان راسخ به ميدان آمده و بهترين عزيزان خود را براي اجراي مباهله به همراه آورده است! به خدا سوگند اگر او را در اين امر ترديد و يا خوفي داشت،  هرگز عزيزان خود را انتخاب نمي كرد. مردم،  من در چهره آنان معنويت و روحانيتي مي يابم كه اگر از خدا درخواست كنند،  كوه ها را از جاي خود حركت خواهند داد. پس از مباهله با آنان بر حذر باشيد كه عذاب و بلا دامن ما را خواهد گرفت. به دنبال آن،  پيامي به رسول اكرم(ص) فرستادند كه از مباهله درگذر و تو خودت در ميان ما حاكم باش و كار را با مصالحه خاتمه بده.
رسول اكرم (ص) با پيشنهاد آنها موافقت كرد و صلح نامه اي به خط اميرالمومنين علي (ع) و تعيين جزيه سبك و آساني كه ساليانه بپردازند،  تنظيم گرديد و كار خاتمه يافت.

طبق روايات تعداد آنها 313 نفر(زن و مرد) است كه تعداد زيادى از آنها از اهل همان زمان هستند و عدّه اى هم در زمانهاى قبل مى زيسته اند كه از قبر خارج شده و براى يارى و نصرت دين خدا با امام زمان( ارواحنا فداه ) پيمان مى بندند. آنان در شمار، اندك هستند. امّا در كارآيى و ايمان و شكوه معنوى بسيار و بسان ابر پراكنده ى پائيزى (كه بناگاه به هم مى پيوندند و متراكم مى شوند) ظرف لحظه اى در يك ساعت معيّن از سراسر گيتى در مكّه حاضرمى گردند. جوانان و جوانمردان شيعه همانگونه كه بر پشت بام خانه هاى خويش در خواب اند همگى يك شب بدون وعده ى قبلى، بامداد را در مكّه حاضر و به ديدار امام عصر (ارواحنا فداه)مفتخر مى گردند. در شايستگى و امتيازات بر اوج رفيعى هستند نه از نسلهاى گذشته كسى از آنان پيشى گرفته است و نه از آيندگان كسى به مقام والاى آنان مى رسد. از نظر معنويّت و ايمان كامل و استوار و نداشتن ذرّه اى ترديد در دلها بى نظيرند. در اوج يقين و اخلاصند و بخاطر قوّت و استوارى و كمال ايمان به خدا، ذرّه اى ترس و دلهره در كران تا كران وجودشان نيست. به هنگامى كه به ميدان كارزار گام مى نهند كسى توان ايستادن در برابر آنان را ندارد. همچون شيرانى كه از بيشه ى خود خارج شده اند بر گرد آن حضرت حلقه مى زنند. براستى مانند پاره آهنى هستند كه اگر بر متلاشى نمودن كوهها تصميم بگيرند آنها را نابود مى سازند. خداى را آنگونه كه شايسته است به يگانگى مى پرستند. هنگامى كه به حركت در مى آيند امواج رعب و وحشت يك ماه پيشتر از ايشان حركت مى كند. قهرمانانى فروتن، متواضع و برخوردار از ارزش اخلاقى و انسانى اند و هرگز مغرور و مست قدرت نمى شوند. به مقام والاى حضرت مهدى (ارواحنا فداه) آنگونه كه شايسته و بايسته است اعتقاد دارند، تا آنجا كه نه تنها از وجود گرانمايه ى آنحضرت بهره مى برند، بلكه از زين مركب او نيز به افتخار تبرّك مى جويند و آن را مسّ مى كنند. بسان فداكارانى هوشيار، بر گرد آن سرچشمه ى بركات و والاييها و ارزشها حلقه مى زنند و جان خويش را در همه ى فراز و نشيبها و ميدانهاى جهاد و پيكار، سپر بلاى جان گرامى او مى سازند و دستورات و خواسته هايش را لبّيك مى گويند. عبادت كنندگان خاضع و خاشعند. شبانگاهان را با نماز و نيايش و سوز و گداز عاشقانه به بارگاه خدا، به سحر رسانده و در نمازهاى خويش زمزمه اى همچون آواى زنبوران عسل از ايشان شنيده مى شود. در ركوع و سجود و قيام و قعودند و با وجود اين روزها در اوج آمادگى و شهامت بر مركبهاى خويش، براى انجام دستورات حضرت مهدى (ارواحنا فداه) ايستاده اند. اوج آگاهى و عمق دانايى و درايت آنها، دلهاشان به نور معرفت درخشنده و نور باران است. به راهى كه مى روند يقين كامل داشته لذا همچون كنيزى كه از مولاى خود اطاعت مى كند، از امام زمان (ارواحنا فداه) فرمانبردارى مى نمايند. اين است كه انديشه هايشان متحدّ و يگانه، ديدگاهشان همانند، دلهايشان به هم پيوسته و به هم گره خورده است نه اختلافى در رأى و انديشه و گفتار آنان خواهى ديد و نه در رفتارشان و همگى يك دل و يك قطب و يك زبان هستند. گويى يك پدر و مادر آنان را پرورانده است. همگى جوان هستند و سالخورده در ميان ايشان نيست مگر مانند سرمه در چشم يا نمك در توشه و كمتر چيزى كه بعنوان توشه حمل مى شود، نمك است. براى خود و ديگران طلب شهادت مى كنند و آرزو دارند كه در راه خدا كشته شوند و شعار آنان خونخواهى حسين (عليه السلام) است. نه به آفت غرور و مستى گرفتار مى شوند و نه از شمار اندك همراهان و پيشتازان در نخستين مراحل قيام و ظهور آنحضرت احساس وحشت و تنهايى مى كنند. زيرا انسانى كه داراى ارتباط عميق و خالصانه با آفريدگار تواناى هستى است با داشتن آن ارتباط و پيوند احساس وحشت نمى كند و نيز از پيوستن ديگران به راه و رسم نجات بخش و افتخارآفرين خويش و بسيارى همراهان، شادمان و مغرور نمى گردد.

امیر در زبان عربی به معنی فرمانده، سلطان و رهبر است. بعد از اسلام، کسانی را که از سوی رسول خدا صلی الله علیه و آله و سلم و خلفا به فرماندهی مأموریت‌های جنگی منصوب می‌شدند امیر می‌نامیدند. اما عنوان «امیرالمؤمنین» به معنی خلیفه و فرمانده کل قوای اسلام و پیشوای مؤمنان است. به اعتقاد علمای شیعه، «امیرالمؤمنین» عنوانی است که خدای تعالی به علی بن ابی طالب داده و هیچ کس دیگر، چه قبل و چه بعد از او، برازنده این لقب نیست. در حدیثی آمده است که پیامبر(ص) به اصحاب خود فرمود:«هنگام سلام به علی، او را امیرالمومنین خطاب کنید.» و در حدیث دیگری آمده است که:« خدا علی علیه السلام را امیرالمؤمنین نامیده است». از حضرت صادق علیه السلام سئوال شد:«آیا به حضرت قائم ، لقب « امیرالمؤمنین » خطاب می‌شود؟» فرمود:«نه، این عنوان مخصوص علی علیه السلام است؛ هیچ‌کس، نه قبل از او و نه پس از او، سزاوار نیست به این نام نامیده شود، و هر کس چنین ادعایی کند کافر است». از اهل سنت نیز درباره اعطای لقب امیرالمؤمنین به امام علی روایات بسیاری در دست است؛ از جمله: ابونعیم اصفهانی در حیلة الاولیاء از انس بن مالک روایت کرده است که رسول خدا درباره علی علیه السلام فرمود:«او امیرالمؤمنین و پیشوای نیکوکاران و فرمانده سواران مجاهد و خاتم اوصیاء است». نیز از ابن مردویه اصفهانی، از دانشمندان اهل سنت، نقل شده است که: جبرئیل در محضر رسول خدا علی علیه السلام را امیرالمؤمنین خواند. از ام سلمه روایتی نیز در این باره رسیده است. ولی در ظاهر، بنا بر عقیده اهل سنت، هر مسلمانی که به اجماع یا وصایت یا شوری برای امامت و فرماندهی کل قوای اسلام انتخاب شود، امیرالمؤمنین است. آنان می گویند این عنوان اولین بار بر خلیفه دوم عمر بن خطاب اطلاق شد و آنگاه در عهد خلفای راشدین دیگر و خلفای بنی امیه و بنی عباس نیز هر یک از خلفا «امیرالمؤمنین» خوانده می‌شدند. فقهای زیدی مذهب نیز این عنوان را حق شرعی هر امیر علوی می‌دانند که برای احقاق حق، قیام کند. امیرالمؤمنین، لقب اختصاصی امام علی علیه السلام روایات شیعه دلالت دارد بر اینکه لقب «امیرالمؤمنین» مخصوص علی بن ابیطالب علیه السلام است و بر هیچ کس جز او اطلاق نمی‌شود. (مگر در حال ضرورت و تقیّه.) این لقب حتی بر سایر ائمه و امام زمان علیه السلام نیز نباید اطلاق شود. خود رسول خدا صلّی الله و علیه و آله و سلّم این لقب را به امام علی داد و اولین کسانی که موظف شدند علی علیه السلام را با این لقب خطاب کنند، ابوبکر و عمر بودند. عبدالله بن عباس می گوید:« روزی با رسول خدا در یکی از کوچه های مدینه می رفتیم که علی ابن ابی طالب از راه رسید و به رسول خدا این گونه سلام کرد:« السلام علیک یا رسول الله و رحمه الله و برکاته (سلام بر تو ای رسول خدا، و رحمت و برکات خدا بر تو باد.) پیامبر نیز در پاسخ فرمود:«و علیک السلام یا امیرالمومنین (و بر تو سلام باد ای امیرالمؤمنین.) از لقبی که رسول خدا به علی بن ابی طالب داد، تعجب کردم و به پیامبر گفتم:« ای رسول خدا، آنچه درباره پسرعمویم، علی، گفتی، از روی محبت و دوستی شخصی با او بود یا لقبی از ناحیه خداوند؟» رسول خدا فرمود:« نه، به خدا سوگند، آنچه درباره علی گفتم، با چشم خودم دیده ام.» پرسیدم:« ای رسول خدا چه دیدید؟» پیامبر فرمود:« در شب معراج به هر دری از درهای بهشت نظر می‌کردم، روی آن نوشته شده بود: علی بن ابیطالب از هفتاد هزار سال پیش از خلقت آدم امیرالمؤمنین بوده است.» ابوذر علی علیه السلام را امیرالمؤمنین حقیقی می داند ابوذر غفاری به شدت بیمار شد تا آنجا که نزدیک بود از دنیا برود. در این شرایط علی بن ابیطالب علیه السلام را به عنوان وصی برگزید و وصیتهای خود را به آن حضرت کرد. به او گفتند: اگر به امیرالمؤمنین عمر بن خطاب وصیت میکردی نیکوتر و بهتر بود. ابوذر گفت: به خدا سوگند، که به امیرالمؤمنین حقیقی و حق وصیت کردم. علی همان مربی و صاحب زمین است که آرامش زمین به وجود اوست و اگر از او جدا شوید، از زمین بیگانه و زمین نیز با شما بیگانه میشود. جبرئیل علی علیه السلام را امیرالمؤمنین می داند عبدالله بن عباس میگوید: نزد رسول خدا صلی الله علیه و آله نشسته بودیم که علی بن ابیطالب وارد شد و به رسول خدا سلام کرد. رسول خدا در پاسخ سلام او فرمود: و علیک السلام یا امیرالمؤمنین و رحمة الله و برکاته (و بر تو سلام و رحمت و برکات الهی باد، ای امیرالمؤمنین)؛ حضرت علی علیه السلام گفت: در حالیکه تو زنده هستی به من امیرالمؤمنین میگویید؟ پیامبر فرمود: آری،در حال حیات من نیز ای علی تو امیرالمؤمنین هستی. دیروز در حالیکه من و جبرئیل با هم سخن می گفتیم تو بر ما گذشتی و سلام نکردی . جبرئیل گفت: چرا امیرالمؤمنین بر ما گذشت و سلام نکرد؟ به خدا سوگند اگر سلام کرده بود، ما خوشحال می شدیم و پاسخش را می دادیم. علی علیه السلام گفت: ای رسول خدا دیروز تو را با دحیة کلبی دیدم خلوت کرده ای و سخن میگوئید، نخواستم سخن شما را قطع کنم. پیامبرفرمود: او دحیه نبود او جبرئیل بود و من به جبرئیل گفتم: چگونه علی را امیرالمؤمنین نامیدی؟ جبرئیل گفت: خداوند در جنگ بدر به من وحی فرستاد که بر محمّد فرود بیایم و به او فرمان دهم که به علی بن ابیطالب امیرالمؤمنین فرمان دهد میان دو صف لشگر حاضر شود و قدرت نمایی کند که خداوند او را در آسمان امیرالمؤمنین نهاده است. آنگاه رسول خدا ادامه داد: تو ای علی، امیرالمؤمنین در آسمان و زمین هستی جز کافر بعد از من کسی بر تو پیشی می گیرد و جز کافر پس ازمن از تو جدا نمی شود و آسمانیان تو را امیرالمؤمنین می نامند. خداوند علی را امیرالمؤمنین نامیده است حضرت علی علیه السلام می فرماید: رسول خدا صلی الله علیه و آله فرمود: در شب معراج که مرا به آسمان بردند در مقام قاب قوسین (به قدر دو کمان یا نزدیکتر) که قرار گرفتم، خداوند به من وحی فرستاد و آنگاه فرمود: ای محمّد، علی بن ابی طالب را با عنوان امیرالمؤمنین بخوان، من هیچکس را قبل از او به این نام ننامیدم و هیچکس را نیز بعد از او به آن نام نخواهم نامید. رسول خدا صلی الله علیه و آله بر فراز منبر در ضمن گفتاری به مردم فرمود: ای مردم، خداوند مرا به عنوان رسول و فرستاده اش به سوی شما برانگیخت و به من فرمان داده که علی را به عنوان امیر بر شما بگمارم، پس هر کس که من پیامبر اویم علی امیر اوست. امیر بودن علی از ناحیه خداوند است. خداوند به من فرمان داده که این خبر را به شما اعلام کنم تا او را اطاعت و هر گاه شما را فرمان داد، گوش دهید. آگاه باشید هیچکدام از شما بر علی، امیر نیست نه در زمان حیات من و نه پس از مرگ من. خداوند علی را امیر شما قرار داد و او را امیرالمؤمنین نامیده است و پیش از او و پس از او هیچکس را امیرالمؤمنین ننامیده و نخواهد نامید.

گاهی اوقات انتخاب این اسامی احساس وفاداری و تعلق خاطر را تعمیق و توسعه می دهد.

پيش دستي بروجردي

در پي افشاي خبر ساخت موشك ايراني پرتاب ماهواره توسط علاء الدين بروجردي رئيس كميسيون امنيت ملي مجلس در جمع فضلا و طلاب شهر مقدس قم كه تيتر نخست روزنامه ايران شد، بروجردي اين موضوع را تكذيب كرد ولي پس از اصرار مركز خبر حوزه درباره صحت خبر منتشره، معلوم شد خبر مذكور قرار بوده توسط يكي از شخصيت هاي نظام و در زمان خاصي اعلام شود.

استفاده رسمي انگليس از عنوان جعلي خليج عربي

خبرگزاري «پرس آسوسيشن» انگليس كه به عنوان خبرگزاري رسمي دولت انگليس به مطبوعات و ديگر رسانه هاي جمعي اين كشور خدمات خبري ارايه مي كند، در گزارشي از عبارت جعلي خليج عربي به جاي عبارت حقوقي و مرسوم خليج فارس استفاده كرد.

يك كويتي خواهان خريد طناب دار صدام شد

يك كويتي خواهان خريد طنابي شد كه صدام با آن به دار كشيده شد.
اين كويتي در تماسي با وزارت كشور عراق خواهان خريد «طنابي شده است كه بر گردن يك ديكتاتور» افتاده است.
اين سايت با نقل اين خبر كه اين فرد كويتي حاضر به پرداخت هر مبلغي براي اين طناب شده است ؛ شديدا به كويتي ها حمله كرده است لازم به ذكر است كه صدام در تاريخ 1990 به كويت حمله كرد و آنجا را مدتي در اشغال خود نگه داشت.

خدا به من گفت 2007 يك كشتار بزرگ داريم!

پت رابرتسون، مشهور ترين ايوا نجليست آمريكايي و از افراد متنفذ بر تصميمات بوش، در برنامه اي گفت: «خدا به من گفت در 2007 يك كشتار بزرگ اتفاق خواهد افتاد».
وي كه در جريان برنامه «كلوب 700» شبكه تلويزيوني مسيحي CBN صحبت مي كرد اضافه كرد، «يك حمله تروريستي به آمريكا، كشتار بزرگي را به دنبال خواهد داشت». او ادامه داد«خدا به من نگفت اين يك برخورد اتمي خواهد بود. اما من يقين دارم كه چيزي شبيه آن است». وي مدعي شد خدا اين پيش گويي ها را در جريان يك دعاي توبه به او الهام كرده است.
ايوانجليست مشهور آمريكايي همچنين ادعا كرد كه اين برخورد ها، ميليون ها تن از مردم و شهرهاي بزرگ دنيا را درگير خواهد كرد. او همچنين مدعي شد اين اتفاقات »زماني پس از سپتامبر» رخ خواهند داد.
رابرتسون با پدر رئيس جمهور فعلي نيز رابطه اي نزديك داشته است و گفته مي شود از افراد تاثير گذار در شروع جنگ خليج فارس بوده است.

ابن سينا دانشمندي عربي خوانده شد!

بي بي سي عربي در بخشي از گزارش علمي پزشكي خود،«ابن سينا» را يك دانشمند عرب معرفي كرد.
در ادامه بي بي سي عربي ادعا كرده است : اثرات رنگ درماني در كتاب قانون ابن سينا - علامه عربي ، سال ها پيش از آنكه اروپايي ها به آن بپردازند عنوان شده است.

به جايي كه خسارت مي بيند، ضربه بزنيد

استنلي كراسيك،  موسس و رئيس مركز سياست اروپايي در مقاله اي در فايننشان تايمز،  صدرو قطعنامه 1737 عليه فعاليت هاي هسته اي را بي تاثير دانست. وي با اشاره به اينكه،  تحريم ديپلماتيك ايران توانايي متوقف كردن فعاليتهاي هسته اي ايران را ندارد،  خواستار (عدم خريد نفت و فروش بنزين) به تهران شده،  زيرا وي بر اين باور است كه بايد به جايي ضربه زد كه آسيب وارد مي كند. كراسيك در ادامه مي آورد (ايران با توليد 7/2 ميليون بشكه نفت 90 درصد درآمدش را از اين منبع تامين مي كند و يك سوم بنزين را از خارج وارد مي كند.)

حال و هواي عجيب و مخوف مراسم دفن جسد صدام

صدام در كنار پسرانش عدي و قصي در روستاي العوجه در تكريت در شمال بغداد به خاك سپرده شد.
به گفته اين خبرنگار عراقي، جسد صدام به محض انتقال به گورستان پسرهايش عدي و قصي، توسط بري از اهالي روستاي العوجه و برخي از افسران اطلاعاتي ارتش آمريكا در داخل گور نهاده شد.
وي افزود نزديكان صدام مي خواستند كه قبل از گذاشته شدن جسد در گور، جسد اورا ببينند تا مطمئن شوند كه آيا جسد متعلق به خود صدام است.
وي افزود يكي از نزديكان صدام كفن را از روي چهره او به كنار زد تا مطمئن شود كه جسد متعلق به خود صدام است يا نه ، و با كنار رفتن پارچه كفن از روي صورت او همه حاضران دچارخوف و ترس شدند چرا كه صورت صدام مانند چهره يك حيوان وحشي چون خوك صحرايي بود.
به گزارش اين خبرنگار عراقي كه براي نيروهاي ائتلافي كار مي كند ، بعداز دفن صدام ،بوي بدي از داخل گور متصاعد شد و طولي نكشيد كه اين بوي بد همه محوطه را فرا گرفت و به دنبال آن برخي از حاضران شروع به ريختن خاك بر روي جسد كردند تا بوي بد به مناطق ديگرسرايت نكند.

پيامبر گرامي اسلام حضرت محمد(ص) هنگام بازگشت از آخرين سفر حج خود، به امر خداوند حضرت علي (ع) را به عنوان جانشين و وصي خود به مسلمانان معرفي نمود. اهميت انتخاب امام علي(ع) به جانشيني پيامبر اسلام به حدي است که خداوند، انجام اين کار عظيم را، اکمال دین و اتمام نعمت خود، و در جهت تبلیغ رسالت پيامبر (ص) عنوان نموده است. اين مراسم در مکاني به نام غدير خم واقع در مسير مکه به مدينه برگزار شد. مسلمانان حاضر در غدير خم که شمار آنان به ده ها هزار نفر مي رسيد، پس از این انتخاب که باشور و اشتياق بسيار برگزار شد با امام علي(ع) بيعت کردند. خداوند، انتخاب امام علي(ع) را کمال دين و اتمام نعمت ها عنوان کرده و دين اسلام را براي امت برگزيد. با تمام سفارشي که پيامبر اسلام به جانشيني امام علي(ع) نمود، ولي پس از رحلت ايشان برخي از مهاجرين و انصار ولايت ايشان را نپذيرفته و ابوبکر بن ابي قحافه را به خلافت برگزيدند.

معاشرالناس انا الصراط المسقیم الذی امرکم باتباعه ثم علی من بعدی ثم ولدی من صلبه ائمة یهدون الی الحق و به یعدلون"

ای مردم من صراط مستقیم الهی در میان خلایق هستم،من شما را به پیروی از فرمان خدا امر می کنم و بعد از من علی صراط مستقیم و راه راست خداوند می باشد و بعداز علی فرزندان من ازصلب او پیشوایان امت هستند و مردم را به پیروی از فرمان خدا دعوت نموده،در طریق حق راهنمایی می نمایند.

-  عيد سعيد غديرخم و انتخاب اميرالمومنين امام علي(ع) به جانشيني پيامبر اسلام(10ق)

2- بيعت مسلمانان با امام علي(ع) در مدينه پس از قتل عثمان بن غفان خليفه سوم(35ق)

3-  گلستان شدن آتش نمرود بر حضرت ابراهيم خليل(ع)

4-  انتخاب يوشع بن نون، شمعون الصفا و آصف بن برخيا به جانشيني حضرت موسي(ع)، عيسي(ع) و سليمان (ع)

5-  پايان طوفان نوح و قرار گرفتن کشتي حضرت نوح(ع) بر کوه جودي

حضرت امام هادي(ع) دهمين چراغ فروزان هدايت، در نيمه ذي الحجه سال 212 ق در قريه اي در نزديکي مدينه به دنيا آمد. مادرش سمانه معروف به سيده و مکني به ام الفضل مي باشد. ابوالحسن ثالث کنيه حضرت و هادي، نقي، مرتضي، فقيه، امين و متوکل، از القاب آن امام هستند. معتصم، واثق، متوکل، منتصر، مستعين و معتز از خلفاي دوران حيات امام هادي(ع) بوده اند. پنج فرزند براي آن حضرت ذکر شده است. امام هادي(ع) پس از شهادت پدر بزرگوار خود، در سن هشت سالگي به امامت رسيده و عهده دار ولايت مسلمانان گرديد. آن حضرت در همان دوران خردسالي آنچنان از علم و هوشياري و کمالات فوق العاده اي برخوردار بود که اطرافيان را حيران مي نمود. امام دهم همچنين در راستاي انتشار مکتب تشيع به تربيت شاگردان متعددي پرداخت که حضرت عبدالعظيم حسني، ابن سکيت اهوازي، ابوهاشم جعفري، جعفر بن سهيل و اسماعيل بن مهران از آن جمله اند. آن حضرت در تحکيم و استواري فقه و عقايد و فرهنگ تشيع، همت جدي و وسيع نمود و در اين راستا كتاب هايي نوشت که رساله هايي در رد جبر و تفويض، اثبات عدل، احکام دين، و نيز تفسير صحه الخلقه و ... از آن جمله اند.

1-  اَلنّاسُ فِى الدُّنيا بِالاَْموالِ وَ فِى الآخِرَةِ بِالاَْعمالِ

اعتبار مردم در دنيا به مال است و در آخرت به عمل.

(بحارالأنوار، ج 78، ص 368، ح3)

2- التواضع أن تعطی الناس ما تحب أن تعطاه  
فروتنی در آن است كه با مردم چنان كنی كه دوست داری با تو چنان باشند .

(المحجة البیضاء ، ج 5 ، ص 225 )

3- العقوق یعقب القلة و یؤدی الی الذلة  
نارضایتی پدر و مادر ، كم توانی را به دنبال دارد و آدمی را به ذلت می كشاند .

(مسند الامام الهادی ، ص 303 )

4- من كان علی بینة من ربه هانت علیه مصائب الدنیا و لو قرض و نشر
هر كه بر طریق خداپرستی محكم و استوار باشد، مصائب دنیا بر وی سبك آید، گر چه تكه تكه شود.

(تحف العقول ، ص 511)

5- لو سلك الناس وادیا شعبا لسلكت وادی رجل عبد الله وحده خالصا

اگر همه مردم مسیری را انتخاب كنند و در آن گام نهند ، من به راه كسی كه تنها خدا را خالصانه می پرستد خواهم رفت .

(بحار الانوار ، ج 78 ، ص 245)

                                                تقوا يعني مراقبت از خود
 مراقب باشيد كه كار را شجاعانه و قوي و با قدرت و با توكل به خدا انجام بدهيد. درهرسطحي كه هستيد، پيش برويد. يكي از آفات، همين است كه انسان شجاعت نداشته باشد.
خداي متعال گاهي با پول كم، بركت خودش را اعطا مي كند. گاهي با پول زياد و با فراواني درآمد، بركت از انسان گرفته مي شود. وقتي انسان تقوا داشته باشد، وقتي براي خدا كار بكند و اخلاص پيشه نمايد، خداي متعال به كارهاي ما بركت مي دهد.
ما بايد خودمان را به معناي واقعي كلمه : نه به معناي تعارفي كلمه- خدمتگزار مردم بدانيم.
ما در هر سطحي از سطوح كه هستيم بايد اين فكر را كه « از امكاناتي كه در اختيار ماست مي توانيم براي تامين خواسته ها و هوس هاي خود استفاده كنيم، پس بكنيم»بكلي دور بيندازيم.
اين را تحمل كنيد و بسازيد. به فكر نباشيد كه زندگي خودتان را تامين كنيد.
اسراف در آب، اسراف در نان، در مواد غذايي، اسراف در وسايل زندگي، زياده روي، زياد خريدن، زياد مصرف كردن، دور ريختن چيزهايي كه قابل استفاده است، اينها تضييع نعمت خداست.
صرفه جويي يعني آن چيزي را كه قابل استفاده است و مي توانيم از آن استفاده كنيم، استفاده كنيم نسبت به امكانات با هوس رفتار نكنيم. دايم چيزهاي ماندگار را نو كردن، چيزهاي ضايع نشدني را دور ريختن، روش درستي نيست . به نظر من بايد مسئولان كشور راه صرفه جويي و مقابله با اسراف را به مردم ياد بدهند.
                                                                             (رهنمودهاي رهبر معظم انقلاب )

پيمان عقبه دوم ميان پيامبر و عده اي از اهل يثرب که به حج آمده بودند منعقد شد و يثربيان از پيامبر اسلام (ص) درخواست کردند که آن حضرت به مدينه مهاجرت کند. در اين پيمان آنها مسئووليت دفاع از پيامبر را بر عهده گرفتند. اين پيمان مهم و سرنوشت ساز چندي پس از پيمان عقبه اول منعقد شد. مسلمان شدن شماري از مردم يثرب موجب شد تا آيين حيات بخش اسلام در بين بسياري از اهالي اين شهر رواج يابد. در اين حال مردم يثرب پس از ديدار با پيامبر(ص) از او خواستند تا به شهر آنها برود و اين مقدمه هجرت بزرگ پيامبر(ص) به مدينه بود.

وجود مبارك حضرت بقيه الله، حجه بن الحسن ( عجل الله تعالي فرجه الشريف ) هر سال در مراسم حج حضور دارد. در عرفات و منا حاضر است. ممكن است كسي در سرزمين عرفات و منا به وجود مبارك بقيه الله الاعظم دعا هم بكند و دعاي فرج را هم بخواند اما قلب او، قلب انسان نباشد. ممكن است كسي مشكلي داشته باشد و مشكلش ناخودآگاه به بركت حضرت حجت (سلام الله عليه)حل شود اما چنين نيست كه اگر عملي خارق عادت در حج يا در منا و عرفات پيدا شد، مستقيماً توسط وجود مبارك حضرت حجت باشد. احتمال دارد خود حضرت باشند و احتمال دارد اوليايي كه دست پرورده آن حضرت هستند باشند. ممكن است سالمندي، زن يا مرد، و يا ناواردي راه خيمه و چادر را گم كند يا در بين راه بدون زاد و راحله بماند و ولي از اولياي الهي كه تربيت شده مكتب ولايت امام عصر (ارواحنا فداه ) است او را راهنمايي كند. گرچه اين شخص مع الواسطه خدمت حضرت حجت رسيده است اما بلاواسطه نبوده است. چنين نيست كه هر اثر غيبي در مراسم حج مستقيماً مربوط به وجود مقدس حضرت ولي عصر ـ ارواحنا فداه ـ باشد. خيلي توفيق مي خواهد و چنين تشرفي براي اوحدي از موحدان پيش مي آيد كه وجود مبارك حضرت ـ سلام الله عليه ـ شخصاً به بالين او بيايد. البته عنايت ايشان شامل اوليا و شاگردان و صالحين و صديقين و شهدايي را كه تربيت كرده است، مي شود. آنها مأموران ايشان هستند و به دستور ايشان مشكلات ديگران را حل مي كنند و خلاصه اين كه وجود مقدس حضرت باطن ما را مي بينند.

رسول الله (صلى الله عليه وآله) :

 مَن رَزقَهُ اللهُ حُبَّ الائمّةِ مِن أهلِ بَيتي فَقَد أصابَ خَيرَ الدُّنيا والآخِرَةِ، فلا يَشُكَّنَّ أنّهُ في الجَنّةِ، وإنَّ في حُبِّ أهلِ بَيْتي عِشرينَ خَصْلَةً، عَشرٌ في الدُّنيا، وعَشرٌ في الآخِرَةِ .
پيامبر خدا(صلى الله عليه وآله) :

 هر كس كه خداوند محبت امامانِ از خاندان مرا روزيش فرمايد، به خير دنيا و آخرت دست يافته باشد و شك نداشته باشد كه بهشتى است. دوست داشتن خاندان من بيست فايده دارد، ده فايده در دنيا و ده در آخرت.
(مشكاة الأنوار : 81 انظر تمام الحديث)

عيد قربان جلوه گاه تعبد

هرگاه انسان بر سر دو راهي غريزه و وظيفه قرار گرفت و غريزه را انتخاب كرد، به سوي حيوانات گرويده بلكه از حيوانات هم پست تر شده است، چون از عقل و فكر و رهنمودهاي انبيا استفاده نكرده است . اما همين كه انسان در اين دو راهي خطرناك وظيفه را انتخاب كرد و در خط ملائكه و پاكان قرار گرفت آنرا عيد مي گيرد، به عنوان غريزه گرسنگي و تشنگي انسان را به استفاده از آب و نان مي كشاند، ولي وظيفه دستور مي دهد كه در ماه رمضان خودداري كن، كساني كه سي روز وظيفه را انتخاب كرده اند، روز عيد فطر را بايد عيد بگيرند، زيرا وظيفه را بر غريزه ترجيح داده اند.
غريزه فرزند دوستي به ابراهيم (ع) مي گويد: اسماعيل(ع) را ذبح نكن، اما وظيفه مي گويد: او را ذبح نما. حضرت ابراهيم(ع) در اين دو راهي، رضاي خداوند و وظيفه را بر تمايلات شخصي خود و غريزه پيروز كرد، لذا بايد آنرا عيد بگيرد، اگر در حديث مي خوانيم: هر روز كه در آن معصيت خدا نشود، عيد است، به همين معنا است كه در برابر جاذبه هاي هواي نفس در خط خدا قرار گرفته، هر گاه انسان بر خواسته همه شيطان هاي دروني و بيروني پا مي نهد آن روز را بايد عيد بگيرد.
قرباني چيست؟
قربان عبارت از كارهاي نيكي است كه انسان بوسيله آن بخواهد خود را به رحمت خداوند نزديك كند، بنابراين عمل نيكي كه انسان انجام دهد تا بدان وسيله خويشتن را به رحمت حق تعالي نزديك سازد آن كار را قربان گويند؛ مانند فرمايش رسول اكرم(ص(كه فرمود: نماز موجب تقرب و نزديكي هر پرهيزكار به رحمت پروردگار است.
بديهي است كه مراد از تقرب به خداي تعالي، قرابت زماني و مكاني نيست چرا كه بين خالق و مخلوق هيچگونه خويشاوندي وجود ندارد بلكه منظور آن است كه از راه طاعت و انجام كارهاي شايسته مي تواند مشمول الطاف الهي قرار گرفته و به رحمت او نزديك شود.
از جمله اعمالي كه حجاج در روز دهم ذيحجه در سرزمين مني انجام مي دهند كشتن شتر، گاو و يا گوسفند و انفاق آن به مستحقين است تا به وسيله اين عمل نيك به رحمت پروردگار نزديك شوند كه آنرا قرباني گويند.
اسرار و حكمت قرباني
فدا كردن مال و انفاق آن در راه خدا از جمله اسرار و حكمتهاي قرباني است.
كشتن حيوان در مراسم قرباني اشاره به كشتن نفس اماره است و مرد خداشناس با شمشير برنده عقل و ايمان، حيوان نفس را كه به طور دائم وي را به كارهاي زشت وا مي دارد مقتول سازد و خانه دل را از لوث نفس لئيم پاك گردانده، آنرا در راه حق و پيشگاه محبوب قرباني كند و حج اكبر نمايد كه اگر نفس اماره و خواهش هاي او كشته نشوند و آرام نگيرند هرگاه تمام نعمتها و ثروتهاي دنيوي در اختيارش باشد و زمين و آسمان را ببلعد باز هم سير نمي شود و نداي هل من مزيد دارد.
در روايات مي خوانيم اولين قطره خون قرباني كه ريخت، خداوند گناهان صاحبش را مي بخشد، اوقاتي كه به خاطر تولد نوزاد يا ورود مسافر يا دفع بلا، گوسفند ذبح مي شود، در روح و روان و حركت اهل خانه شور و نشاطي پديد مي آيد.
به هرحال، ذبح صدها هزار گوسفند و نحر هزاران شتر، يك نوع جلوه و زيبايي بوده، مظهر روحيه ايثار دسته جمعي است كه خود از شعائر الهي است.
سير كردن گرسنه ها: يكي از اسرار قرباني سير كردن گرسنه ها است قرآن در اين باره مي فرمايد: «فكلوا منها واطعمواالقانع والمعتر» از گوشت هايي كه قرباني مي كنيد هم خودتان ميل نمائيد، هم به قانع و معتر بدهيد. قانع، فقيري است كه به آنچه مي گيرد، قانع است. معتر، فقيري است كه علاوه بر تقاضاي كمك اعتراض هم مي كند.اين نشان دهنده بينش وسيع اسلام است كه سفارش مي كند خود را فراموش كنيد نه ديگران را و در تقسيم گوشت و اطعام، پاي بند تملق يا دعا و تواضع فقير نباشيد؛ او را سير كنيد، گرچه با شنيدن زخم زبان باشد.
تقوا
هدف اصلي در مسأله قرباني، رسيدن به مقام عالي تقوا است. قرآن در اين زمينه مي فرمايد: اين قربانيان كه زائران خانه خدا به هنگام توقف در مني ذبح مي كنند، گوشت يا خون آنها به خدا نمي رسد، بلكه هدف از قرباني، شكوفا شدن روح ايثار و نشان دادن ميزان عشق و قرب به خدا و تقوا است.

نيايش عميق و جانبخش «عرفه»، از جمله غني ترين، زيباترين و در عين حال صميمانه ترين نيايش ها از جانب گفتار و بيان با خداست.
راز جانبخشي دعاي عرفه، نه از آن روست كه وقوف در عرفات و آمادگي هاي لازم روحي و معنوي آن را رنگي معنوي بخشيده است، بلكه منشأ اين زيبايي و جانبخشي را در بيان سوزناك و راز آميز حسين(ع) بايد جست كه در دايره اي روشن از وحي و با جاني آماده و بر ساخته در مهبط بهترين و برگزيده ترين خانواده هاي تاريخ، با معشوق خويش به تكلم برخاسته است.
«نيايش عرفه» پيش از آنچه يك دعاي عادي و يك شيوه گفتاري تازه در ميان ادعيه مأثوره باشد، نشان دهنده عمق و ميزان عرفان و شناختي است كه نيايشگر جاويدان آن از خداي خويش داشته و اين ميزان از شناخت، نه تنها براي ديگران دست يافتني نيست كه دست مايه اي است انبوه و بزرگ براي آنان كه به هر روي پاي در اين راه خواهند نهاد و به جستار و تأمل در اين نيايش جاويد خواهند نگريست و آن را ره توشه سفر آسماني خويش خواهند نمود.
آنچه به اين نگاه عارفانه بعدي جاودانه تر مي دهد آن است كه نيايش «عرفه» حسين بن علي، به تمامي، اظهار خلوص است و بندگي و گونه گونه آن نشانگر اين نكته كه اين راه اگر به درستي پوينده و پاينده شود، در معني و مضمون، راهي است كه به قطع به هدف خواهد رسيد و وصول به اين درجه از شناخت و عرفان را عملي خواهد ساخت؛ چه هر كس خواهد توانست در بعدي از ابعاد اين منشور، رابطه خويش را با خداي دريابد و به آن بينديشد.

« یوم الترويه »

روز هشتم ذي الحجه روز ترويه است.از امام صادق عليه السّلام پيرامون علّت نامگذارى اين روز به «يوم الترويه» پرسيدند، آن حضرت فرمود: در آن زمان ، آب در صحراى عرفات نبود، مردم در روز هشتم براى آب دادن به حجاج از مكه آب مى بردند و لذا بعضى از آنان به بعضى ديگر مى گفتند: «تَرَوَّيْتَمْ مِنَ المَاءِ»؛ يعنى : آیا سيراب شديد؟ و لذا نام آن روز را «يوم الترويه» يا «روز آبرسانی» ناميدند. در سال 60 هجری در همين روز «مسلم بن عقيل‏»در كوفه مردم را تشويق به قيام كرد. و نیز «عمرو بن‏ سعد بن العاص‏» كه با جماعت‏ بسيارى به بهانه حج از طرف يزيد ماموريت‏ يافته بود امام را در مكه دستگير كند، وارد مكه شد و امام به ناچار از احرام حج‏ به عمره عدول كرد و طواف خانه و سعى ما بين صفا و مروه بجاى آورد و آنگاه به سوى عراق راهى شد.

« حرکت امام حسين (ع) از مکه به سوي عراق(60ق) »

امام حسين(ع) در پي خودداري از بيعت با يزيدبن معاويه، مکه را به قصد کوفه در عراق ترک کرد. آن حضرت، چهار ماه قبل از آن ، از مدينه زادگاه و محل زندگي خود همراه جمعي از خاندانش به مکه آمده بود. در مدتي که امام حسين(ع) در مکه بود، با استفاده از حضور تعداد زيادي از زائران خانه خدا در اين شهر توانست عده زيادي از مسلمانان را از ظلم و فساد حکومت يزيد بن معاويه آگاه کند. در عين حال به دليل دعوت هاي مکرر مردم کوفه از امام و همچنين توطئه ي ترور ايشان در مکه توسط عاملان حکومت يزيد آن حضرت رهسپار کوفه شد. ضمن آنکه ترک مکه در هشتم ذي الحجه که از ايام حج است باعث جلب توجه بيشتر همگان به مخالفت امام با حکومت جابرانه يزيد گرديد.

« یورش به مکه و قتل عام حجاج خانه خدا توسط حکومت قرمطي بحرين(317ق) »

ابوطاهر، رييس حکومت قرمطي بحرين در حمله اي بيرحمانه به شهر مکه پس از اشغال اين شهر مقدس حجاج را قتل عام کرد و اموال آنها را به غارت برد. وي همچنين حجرالاسود، سنگ مقدسي را که بر کعبه نصب شده بود به همراه اموال و اسيران فراوان به بحرين انتقال داد. سرقت حجرالاسود دنياي اسلام را در آن روزگار به شدت تکان داد و مسلمانان را خشمگين کرد. حجرالاسود 22 سال در دست قرمطيان بحرين بود تا آنکه در سال 339 ق با وساطت خليفه فاطمي به مکه باز گردانده شد. فرقه قرمطيان عقايدي انحراني و سخت¬گيرانه داشتند به طوري که قتل مسلمانان مخالف خود را جايز مي دانستند

خاندان پيامبر(صلي الله عليه وآله) رادر روزسقيفه كشتند وقتل ومسموميت آنها را در طول تاريخ ازآن زمان رقم زدند واين مسأله اي است كه حضرات معصومين (عليهم السلام) درگفته ها واظهار نظرهاي خود بارها ازآن سخن گفته اند.
وبدين سان امام باقر(عليهم السلام) ودرپي او امام صادق(عليهم السلام) وديگران درصف وخطي قراردارند كه فرجام شان شهادت است واين مسأله اي است كه ازخود آنها نقل شده :
مام نا ا لا مسموم اومقتول «هيچك ازماامامان نيست، جزآنكه مسموم ويامقتول است»


مسموم شدن امام باقر(عليه السلام)
آنچه مسلم است اين است كه امام باقر( عليه السلام) با طرح مرموز ومخفيانه هشام بن عبدالملك، مسموم شده وبه شهادت رسيد، ولي عامل وچگونگي آن بروشني مشخص نيست .
بعضي مي نويسند: ابراهيم بن وليد بن يزيد بن عبدالملك ( پسر برادر زاده هشام) آن حضرت را مسموم نمود
وبعضي مي نويسند : زيد بن حسن به دستورهشام، زهر را به زين اسب ماليد واسب را به حضور امام باقر( عليه السلام) آورد، واصرار كرد كه آن حضرت برآن سوار گردد، آن حضرت ناگزير بر آن سوار شد وآن زهر دربدن او اثر كرد، به گونه اي كه رانهايش متورم شد وسه روز به سختي در بستر بيماري افتاد وسرانجام به شهادت رسيد .
آن حضرت ساعات آخر عمر، كفن خود را كه پارچه سفيدي كه باآن احرام بجا آورده بود مشخص نمود
امام باقر (عليه السلام) در بستر بيماري
كليني به سند صحيح اززراره روايت كرده است كه گفت روزي از حضرت امام محمد باقر (عليه السلام) شنيدم كه فرمود :
درخواب ديدم كه برسركوهي ايستاده ام ومردم ازهرطرف آن كوه به سوي من بالا مي آمدند چون مردم بسياري دراطراف آن كوه جمع شدند به ناگاه كوه بلند شد ومردم ازهرطرف آن فرو مي ريختند، تا آنكه جماعتي برآن كوه باقي ماندند واين اتفاق پنج مرتبه تكرارشد، گويا آن حضرت اين خواب رابه وفات خود تعبير فرموده بود، كه بعدازگذشت پنج شب ازاين خواب به رحمت ايزدي پيوستند .
دركافي وبصائر الدرجات وسايركتابهاي معتبرروايت كرده اند كه حضرت امام صادق(عليه السلام) فرمود :
كه پدرم بيماري سختي گرفته بود وبيشتر مردم ازبيماري حضرت ترسيدند واهل بيت آن حضرت را به گريه درآمدند كه امام باقر(عليه السلام) فرمود:
من دراين بيماري ازدنيا نخواهم رفت زيرا دو نفر نزد من آمدند وبه من چنين خبردادند پس ازآن بيماري صحت يافت ومدتي سالم بود .
وبراي من زمين را بشكاف وگود كن زيرا كه درزمين مدينه براي من نمي توان لحد ساخت .
علت فرمايش حضرت آن است كه زمينهاي مدينه سخت بودند بجاي آنكه قبر را به اندازه قد متوسط انسان گود كنند، معمولاً براي قبر درآن زمينها لحد درمي آوردند يعني حفره اي به اندازه جسد درديوار قبردرسمت قبله درست مي كردند لذا وصيت كردند كه زمين را براي اين امر گود نمايند تا ايشان به آساني وبدون مشكل درقبر شريفشان جاي گيرند .
پس گفتم : اي پدر بزرگوار من امروز تورا ازهمه وقت سالم تر مي بينم وناراحتي درتو مشاهده نمي كنم حضرت فرمود : آن دونفر كه درآن بيماري صحت وسلامت من راخبر دادند دراين بيماري به نزد من آمدند وگفتند : دراين مريضي به عالم آخرت رحلت مي نمايي وبه روايت ديگري فرمود :
كه اي فرزند، مگر نشنيدي حضرت علي بن الحسين (عليهما السلام) من را ازپس ديوار ندا كرد كه اي محمد بيا وزود باش كه ما انتظار تورا مي كشيم .
كليني به سند حسن روايت كرده است كه حضرت امام محمد باقر(عليه السلام) هشتصد درهم براي تعزيه وماتم خود وصيت فرمود.
وبه سند موثق ازحضرت امام صادق(عليه السلام) روايت كرده است كه پدرم گفت :
اي جعفر ازمال من براي ندبه كنندگان وقف كن كه ده سال درمني درموسم حج برمن ندبه وگريه كنند ورسم ماتم راتجديد نمايند وبرمظلوميت من زاري كنند .
كليني به سند معتبر نيزروايت كرده است كه چون امام محمد باقر(عليه السلام) به جهان باقي رحلت نمود، حضرت امام صادق(عليه السلام) فرمود : كه هرشب درحجره اي كه آن حضرت درآن وفات يافته بود، چراغ مي افروختند .
وفات ايشان درايام خلافت هشام بن عبدالملك بود وگفته شده كه آن حضرت راابراهيم بن وليد بن عبدالملك بن مروان به زهر شهيد كرده وشايد به امر هشام بوده است .
خبرمشهور اين واقعه در7ذي الحجه سال 114 اتفاق افتاد اگر چه اسناد ديگري هم دراين زمينه وجود دارد .تشييع آبرومندانه اي ازاو بعمل آمد وامام صادق(عليهم السلام)برجنازه پدر نمازگزارد واورا دربقيع، درجوار پدربزرگوارش دفن كردند ومزار اوزيارتگاه است.

بر اساس نظر سنجی دفتر آمار ملی بریتانیا نام محمد با هجیهای مختلف در صدر فهرست نامهای منتخب والدین در انگلستان و ولز قرار دارد و این امر نشانه تعمیق حس وفاداری مسلمانان بریتانیا به دین اسلام است.
تجزیه و تحلیلهای دفتر آمار ملی بریتانیا نشان می دهد که نام محمد درمیان تمام نامهای دیگر محبوب تر بوده و این امر سیر صعودی را طی می کند.

هجیهای مختلف نام محمد در سال 2006 به 4255  نام می رسد و این تعداد از اسامی جورج و جوزف پیشی گرفته است، درحالی که در سال 2000 نام محمد برای 3732 کودک پسر انتخاب شد.

افزایش انتخاب نام محمد برای کودکان به افزایش مهاجرت پاکستانیها و بنگلادشیها ارتباط دارد. بریتانیا همچنین با افزایش مهاجرت مسلمانان از کشورهای اسلامی یا کشورهایی که دارای جمعیت قابل توجهی مسلمان بوده رو به رو شده است.

افزایش محبوبیت نام محمد همچنین نشان دهنده تعمیق حس وفاداری مسلمانان بریتانیا به دین خود است.

خبرگزاری مهر

   همه روز ، روزه بودن، همه شب نماز کردن

                                                                     همه ساله حج نمودن، سفر حجاز کردن

   ز مــدینه تا به کــعبه، سـر پا بـرهنه رفتــن

                                                                     دو لب از برای لبیـک، به وظیفه باز کردن

   شـب جمعه ها نخفتن ، به خدای راز گفتن

                                                                       ز وجــود بی نیـازش، طلـب نیــاز کـردن

   به خـدا که هیچکـس را، ثـمر آنقـدر نبـاشـد

                                                                       که به روی نا اُمیدی، در بسته باز کردن

ياد خدا
يكي از فضلاي معاصر كه چند سالي در محضر علامه درس خوانده مي گويد:
يك وقت عازم زيارت بيت الله الحرام بودم، براي عرض سلام و خداحافظي خدمت علامه رفتم و گفتم نصيحتي بفرماييد كه به كارم بيايد و توشه راهم باشد. اين آيه مباركه را قرائت فرمودند:
«فاذكروني اذكركم:
به ياد من باشيد تا من به ياد شما باشم.» (بقره/152)
علامه مي افزايد:
«به ياد خدا باش تا خدا به يادت باشد، اگر خدا به ياد انسان بود، از جهل رهايي مي يابد و اگر در كاري مانده است خداوند نمي گذارد عاجز شود و اگر در مشكل اخلاقي گير كرد خدايي كه داراي اسماء حسني است و متصف به صفات عاليه، البته به ياد انسان خواهد بود.»
هنگامي كه مرحوم علامه پاسخ نامه دوست خود، آيت الله مرندي را نوشته و در پاكت مي گذارد و به يكي از بستگان مرحوم مرندي مي دهد تا به وي برساند، آن شخص به علامه عرض مي كند: آقا! مطلبي هم براي من بنويسيد. علامه طباطبائي تكه كاغذي برداشته و با خط زيباي خودشان مي نويسند:
«خدا را فراموش مكن!»

قرآن
استاد امجد مي گويد:
هرگاه از ايشان مي پرسيدم: چگونه قرآن بخوانيم؟ مي فرمودند :
توجه داشته باشيد كه كلام الله است.
در اينجا مناسب است به دو روايت بسيار لطيف و عميق اشاره شود كه اگر معناي ژرف و خاص «تجلي» را بدانيم و التفات داشته باشيم كه كلام از متكلم جدا نيست، آن دو را جامع ترين روايت در معرفي قرآن خواهيم دانست:
1- حضرت مولي الموحدين علي(ع) مي فرمايند:
فتجلي ـ سبحانه ـ لهم في كتابه من غير أن يكونوا رأوه بما أراهم من قدرته:
پس خداوند سبحان، در كتابش (قرآن) بر بندگان، بي آن كه (بتوانند) او را ببينند، تجلي كرد به آنچه از توانايي اش به آنان نشان داد.
2- حضرت صادق(ع) فرمودند:
(والله) لقد تجلي الله لخلقه في كلامه ولكنهم لايبصرون:
(به خدا قسم كه) خداوند در سخن خويش (قرآن) بر آفريدگان خود تجلي كرده، اما آنان او را نمي بينند (و توجه ندارند.).
 
اهل بيت (ع)
علامه مي فرمود:
«ما هر چه داريم از اهل بيت پيامبر(ع) داريم... ما همه آبروي خود را از محمد و آل محمد(ع) كسب كرده ايم».

مراقبه و خودسازي
علامه مي فرمود:
در شب و روز زماني را براي حسابرسي خود قرار بدهيد و ببينيد كه اين بيست و چهار ساعت چگونه بر شما گذشته، اهل محاسبه باشيد، همانطور كه يك بازرگان، يك كاسب، دخل و خرج خود و صادرات و واردات خود را حساب مي كند، شما ببينيد در شبانه روزي كه بر شما گذشته چه چيزي اندوخته ايد، چه گفته ايد، يك يك رفتار و گفتارتان را حساب برسيد، از نادرستي ها استغفار كنيد و سعي كنيد تكرار نشود و براي آنچه شايسته و صالح و به فرمان حاكم عقل بود خدا را شاكر باشيد، تا به تدريج براي شما تخلق به اخلاق ربوبي ملكه بشود.
آيت الله استاد حسن زاده آملي مي فرمايد:
يكي از كلمات قصار علامه طباطبايي، اين بود كه:
«ما كاري مهم تر از خودسازي نداريم.»
البته اين نه به اين معناست كه انسان همه كارها و وظايفش را كنار بگذارد و برود يك گوشه اي مشغول خودسازي شود، بلكه خودسازي اصلي در اجتماع بودن و به وظايف خود عمل كردن و گناه نكردن است.
علامه مي فرمايد:
تخم سعادت، مراقبت است. مراقبت يعني كشيك نفس كشيدن. يعني حريم دل را پاسباني كردن. يعني سر را از تصرفات شيطاني حفظ داشتن. پاسبان حرم دل بودن. اين تخم سعادت را بايد در مزرعه دل كاشت و بعد به اعمال صالحه و آداب و دستورات قرآني ، اين نهال سعادت را پروراند.
اواخر عمر مباركشان دائم مي فرمودند:
«توجه! توجه!» و اين، فراتر از «تذكر» و «تفكر» است.
علامه مي فرمودند:
بزرگترين )و سخت ترين) رياضت ها، همين دينداري است.
در روايتي از حضرت امير(ع) هست كه مي فرمايد:
الشريعه رياضه النفس:
آيين اسلام و احكام آن، رياضت و ورزيدگي نفس مي آورد.
از خود بطلب هر آنچه خواهي!
آيت الله حسن زاده به نقل از علامه مي فرمود:
ما سرانجام هر چه را در «خارج» مي جستيم، در «درون» يافتيم .
بيرون ز تو نيست هر چه در عالم هست از خود بطلب هر آنچه خواهي، كه تويي