محدثه كاظمى

به خود مي تواني صفا داده باشي…………..… اگر دل به دريادلي داده باشي بگو: غم نژادم، كه فرقي ندارد……..……..… اگرچون من آيينه اي ساده باشي تو از نسل مايي، اگر مي تواني…………...…..… غزل پور، يا مثنوي زاده باشي تو هم مي شود بي محابا بسوزي…….….… كه هم تير هم مهر سجاده باشي تو حال مرا، مي تواني بفهمي………………….... اگر مثل خورشيد آزاده باشي به محراب جايي نداري اگر سر…………...………. زماني كه بر دار افتاده باشي تو هم مي شود دل به دريا سپاري………..…… به زانوي شمشير ننهاده باشي محسن حسن زاد-ليله كوهي

انسان موجودي است كه فطرتا به دوام زندگي علاقه دارد و از آنجا كه هيچ ميلي در وجود انسان عبث و بيهوده نيست و براي اميال غريزي و فطري انسان ها، پاسخگويي حقيقي در عالم خلقت وجود دارد، وجود اين ميل بهترين دليل بر جاودانگي انسان است. به عبارت بهتر، محال است كه در انسان ميلي وجود داشته باشد ولي هيچگاه ارضاء نشود و تحقق نپذيرد.
اعتقاد و عدم اعتقاد به وجود جهاني ديگر براي تحقق اين ميل دروني، منشا اصلي عشق به مرگ و يا ترس از آن مي شود اما دلايل ديگري نيز در اين بين وجود دارد كه در ذيل به برخي از آنها اشاره مي شود.
به طور كلي پنج گروه از مرگ مي هراسند:
1-گروهي كه از يك طرف، ميل به خلود و جاودانگي دارند و از طرف ديگر، در سايه جهل و بي خبري، مرگ را نابودي و نيستي مطلق مي دانند و آن را پايان زندگي مي شمارند و از آن رنج مي برند.
2-گروه دوم كساني هستند كه به زندگي پس از مرگ اعتقاد دارند لكن پرونده سياهي دارند و مي دانند كه زندگي اخرويشان را به واسطه اعمال زشت تباه ساخته اند. از طرفي دلبسته دنيا مي باشند.
قوم بني اسرائيل، ترس و فرارشان از مرگ بخاطر عدم اعتقاد به معاد نبود آنها دايما به رخ مسلمانان مي كشيدند كه: اين ماييم كه زندگي اخروي به طور خالص و درست در اختيار ماست. ترس آنها از مرگ بخاطر حرص و ولعشان به دنيا و كردار بد بوده و از اينكه مرگ آنها را از متعلقاتشان جدا مي سازد، نگران بودند.( رجوع شود به آيات 94 -96 سوره بقره)
در حديث آمده است كه: فردي به امام حسن(ع) عرض كرد: چرا ما مرگ را ناپسند مي دانيم و آن را دوست نمي داريم. امام در پاسخ فرمودند: «از اين رو كه شما آخرت خود را ويران كرده ايد و دنياي خود را آباد ساختيد. لذا خوش نداريد كه از آبادي به سوي ويراني برويد.»
3-گروه سوم كساني هستند كه به زندگي جاويد ايمان آورده اند و پرونده سنگيني هم ندارند ولكن توشه اي براي عالم آخرت تهيه و تدارك نديده اند.
اميرالمومنين علي(ع) در اين زمينه مي فرمايند:آه كه توشه راه كم ولي راه طولاني و سفر دور و جايگاه و مقصد، بس بزرگ است.»
4-گروه چهارم كساني هستند كه در عين اعتقاد به حيات اخروي و نداشتن پرونده سياه و تدارك نمودن توشه راه، از مرگ واهمه دارند چرا كه شديدا دلبسته دنيا گشته و با آن خو گرفته اند و مرگ را لحظه جدائي از اندوخته هايي مي دانند كه عمري را درطلب آن گذرانده اند و هم اكنون ديگران از لذت آن بهره مي گيرند و خوش مي گذرانند در حالي كه عواقب و تبعات آن برگردن او باري گران است.
شخصي از پيامبر اسلام(ص) پرسيد: «چرا از مرگ مي ترسيم؟ رسول خدا فرمود: آيامال داري؟ گفت: بله، فرمود: آيا در راه خدا داده اي؟ گفت: نه، فرمود: به همين خاطر مي ترسي.» قرآن در مورد مجذوب بودن دنيا و لزوم ترجيح آخرت به دنيا چنين مي فرمايد: «محبت امور مادي، از زنان و فرزندان و اموال هنگفت از طلا و نقره و اسب هاي ممتاز و چهارپايان و زراعت، در نظر مردم جلوه داده شده است. اينها سرمايه زندگي پست است. و سرانجام نيك نزد خداست.»
5-گروه پنجم كساني هستند كه ايمان به آخرت دارند و گناهي هم نكرده اند و توشه اي هم برداشته اند و علاقه و دلبستگي به دنيا نيز ندارند، ولي با اين حال از مرگ مي ترسند زيرا نمي دانند قدم به كدام عالم مي گذارند و آن جا چه سنت هايي حاكم است؟
حضرت امام هادي(ع) به يكي از ياران خود كه مريض بود، وارد شد، ديد آن مريض گريه مي كند و از مردن مي ترسد. امام فرمود: تو از مرگ مي ترسي چون نسبت به آن شناخت نداري.» در ادامه حضرت مي فرمايد: «انسان وقتي كه بدنش كثيف كثيف شد و يا مجروح گشت و يقين كرد كه اگر حمام برود و خود را شستشو دهد، همه كثافات را زايل مي كند و همه زخم ها را بهبود مي بخشد. آيا دوست مي دارد به حمام برود؟ مريض گفت: آري اي فرزند رسول خدا. امام فرمود: اين مرگ همان حمام است، وقتي اين مرحله را پشت سر گذاشتي، از هر غم و غصه اي رهايي مي يابي و به هر فرح و سروري دست مي يابي. پس آن گاه مرد آرامش پيدا كرد.» (بحارالانوار، ج6، ص 651)
با اين بيان، ترس از مرگ يك توهم بي اساس بيش نيست، اكثر كساني كه از مرگ مي ترسند، علتش اين است كه روح آنها رشد نيافته و ماهيت خويش را كه موجودي جاوداني است درنيافته اند. اينان كساني هستند كه به جاي پيمودن راه كمال در راستاي اطاعت از فرمان خداوند، دل به زخارف دنيا و خواسته هاي جسماني و مادي مشغول داشتند و روح آسماني آنها به قدري به نشئه زميني خو گرفته كه لحظه مرگ را كه لحظه مفارقت روح از ماده است، تلخ ترين و وحشتناك ترين لحظات زندگي خود تلقي نمودند..

سلام بر تو و آن لحظه ای که به روی زمين و زمان لبخند زدی و شکوفا شدی و حلقه عارفان و شيفتگان حق را کامل کردی و نويد آخرين سفير صلح را از خانه خود به گوش جهانيان زمزمه کردی.
جهان در انتظار فرزند صالح تو به خود می پيچد و تو آمدی که جهانی را از تب سوزان انتظار با مژده فرزندت مهدی اميد دهی.
تو زيباترين آيه روشنی! تو خوش آهنگ ترين نغمه آزادی هستی! تو نيکو ترين خلق پسنديده ای!
سلام بر تو که پدر همه چشم ها و چشمه های انتظاری!
تو زيباترينی که در سپيده دمی روشن به خاک مفهومی آسمانی بخشيدی. تو آن درخشنده ترينی که خورشيد بر افق دوردست نگاهت به سجده طلوع کرد. تو آن توفنده ترينی که دريا در بی کرانه سينه ات پهلو گرفت و آسمان در وسعت دستانت متولد شد.
سلام بر همه آدينه هایی که در تمنای چشم های منتظر، نام فرزند تو را زمزمه کرد.

در روایتی می خوانیم، هنگامی که از رسول خدا صلی الله علیه و آله و سلّم در مورد آیه ی 54 سوره مائده سؤال کردند، پیامبر اکرم صلی الله علیه و آله و سلّم دست خود را بر شانه ی سلمان فارسی نهاد و فرمود: «منظور از این یاران، هموطنان این شخص هستند».      سپس فرمود:

لَوْ کانَ الدَّینُ مُعَلَّقاً بِالثُّرَ یّا لِتَناوَلَهُ رجالٌ مِنْ اَبْناء الْفارْسِ

اگر دین(علم) به ستاره ی ثریا بسته باشد و در آسمانها قرار گیرد، مردانی از فارس آن را در اختیار خواهند گرفت («نورالثقلین»، ج 1، ص 642)

طبق بعضی از روایات آن 313 نفر از یاران مخصوص حضرت مهدی (عج) از عجم هستند.       («اثباة الهداة»، ج 7، ص 92)

«اعاجم» عنوان گروهی از یاران حضرت مهدی (عج) است. «اعاجم» یعنی غیر عربها، چنانکه هم اکنون نیز ما نشانه هایش را در ایران، افغانستان و پاکستان و ... می بینیم، امام زمان (عج) یاران بسیار مقاوم و خستگی ناپذیر و مخلص در این کشورهای عجمی دارد. همین افراد می توانند هسته ی مرکزی ارتش نیرومند امام عصر علیه السلام را در کشور های عجمی تشکیل دهند و سپس به توسعه ی آن اقدام جدّی کنند.

(«حضرت مهدی، فروغ...»، ص 241)

در روایات اسلامی عنوان شده که شهر کوفه (در کشور عراق) مقرّ حکومت حضرت قائم (عج) خواهد بود. همانگونه که مقرّ حکومت حضرت علی علیه السّلام بود. و امام قائم (عج) پس از ظهور از مکّه به مدینه آمده و در آنجا همراه با دهها هزار نفر از همراهان به سوی کوفه (که به عبارت دیگر، آن شامل نجف و عراق است)، رهسپار می شوند.

حضرت مهدی (عج) در کوفه به گونه ای راهها و خیابانها و شهرها و مساجد را توسعه می دهد که خانه های کوفه به رود کربلا متّصل می شود و مساجد با شکوهی در پشت کوفه ساخته می شود که هزار در دارد .

امام صادق علیه السّلام در باره کوفه فرمود: «کوفه باغی از باغهای بهشت است،

قبر نوح علیه السّلام و حضرت ابراهیم علیه السّلام و 370 پیامبر دیگر و 600 وصیّ و قبر سرور اوصیا حضرت امیرالمؤمنین علی علیه السّلام در کوفه است.» (هم اکنون نجف اشرف به کوفه متّصل شده است.) («ارشاد اهل القبله»، ص 20)

پیامبر اکرم صلّی الله علیه و آله فرموده اند: «عصای موسی علیه السّلام و انگشتری سلیمان علیه السّلام و محلّ اصلی جوشیدن آب در طوفان نوح و محلّ تجمّع پیامبران در مسجد کوفه بوده است.» («تهذیب» شیخ طوسی، ج 3، ص 352)

شهر کوفه و ساکنان آن بسیار مقدّس هستند. امام صادق علیه السّلام در باره مردم کوفه فرمود: «مؤمنین کوفه، حجّت مردم سایر بلاد هستند.»

و همچنین رسول گرامی اسلام منظور از «طور سینین» که در آیه 2 سوره تین آمده است را شهر کوفه عنوان کرده که خداوند اسن سرزمین را اختیار و امتیاز بخشیده است.

 («ارشاد اهل القبله»، ص 29)

و همانگونه که امام علی علیه السّلام در خطبه 47 نهج البلاغه فرموده است، هر ستمگری که به شهر کوفه نظر سوئی داشته باشد، خدا او را گرفتار می سازد و یا به قتل می رساند.

همانگونه که در قرآن کریم آمده است، شیطان از سجده بر انسان خودداری کرد (حجر/31) و از درگاه خداوند رانده شد (حجر/34). در این هنگام او از خداوند درخواستی کرد:

«قالَ رَبِّ فَأنظِرْنی إلی یَومِ یُبْعَثونَ (حجر/36)

 :گفت: پروردگارا! مرا تا روز رستاخیز مهلت ده (و زنده بگذار!)».

خداوند در پاسخ او:

«قالَ فَإنّکَ مِنَ الْمُنْظِرینَ * إلی یَوْمِ الْوَقْتِ الْمَعْلومِ (حجر/37و38) فرمود

:تو از مهلت یافتگانی! (امّا نه تا روز رستاخیز، بلکه) تا روز و وقت معیّنی.»

از این تعبیر معلوم می شود در خواست شیطان، اجابت نشده است، و طبق فرموده امامان علیهم السّلام منظور از روز وقت معیّن، وقت ظهور امام قائم (عج) است.

بنابر این شیطان در این وقت کشته می شود یا می میرد.

در روایات می خوانیم، شخصی در مورد جمله   « یَوْمِ الْوَقْتِ الْمَعْلومِ»

که در آیه مذکور آمده از امام صادق علیه السّلام سؤال کرد، امام علیه السّلام فرمود:

«وقتی که قائم (عج) ظهور کند و به مسجد کوفه بیاید، در این مسجد، شیطان به حضور آن حضرت می آید و زانو به زمین می زند و می گوید:

«یا وَیْلَهُ مِنْ هذَا الْیَوْمِ  : وای از این روز».

آنگاه امام قائم (عج) موی پیشانی شیطان را می گیرد و گردنش را می زند و او را به هلاکت می رساند، این روز وقت معلوم،  (در آیه مذکور) است. («اثباة الهداة»، ج7، ص101)

بنابر این شیطان کشته می شود، ولی در اینجا این سؤال پیش می آید: پس دیگر مردم آزادی در اراده ندارند و همچون فرشتگان مجبور به اطاعت خدا خواهند بود؟

خیر، آزادی اراده و اختیار از انسانها گرفته نمی شود، منظور از کشتن شیطان این است که ریشه های فساد و عوامل انحراف و ظلم و جور در عصر درخشان حکومت امام عصر (عج) نابود می گردد و به جای آن عقل و ایمان حکومت می کند، چنانکه در حدیث دیگری نیز می خوانیم:

«در صحف ادریس پیامبر علیه السّلام آمده: تو ای شیطان! تا زمانی که مقدّر کرده ام که زمین را در آن زمان از کفر و شرک و گناه پاک سازم، مهلت داده خواهی شد، ولی در این زمان (به جای تو ) بندگان خالص و پاکدل و با ایمان روی کار آیند آنها را خلیفه و حاکم زمین می کنم و دینشان را استوار می سازم، که تنها مرا می پرستند و هیچ چیز را شریک من قرار نمی دهند، در آن روز است که تو (شیطان) و همه لشکریانت از پیاده و سواره را نابود می نمایم» («بحار الانوار»، ج 52، ص 384)

توضیح بیشتر اینکه کشته شدن و نابودی شیطان همانند کشته شدن و نابودی انسان نیست، شیطان مانند بشر جسم ندارد که کشته شود، کشته شدن او در مورد بالا، همان قطع نفوذ او و مرگ حکومت و تزویر او می باشد. («حضرت مهدی (عج)، فروغ ...»، ص 132)

آيا اموات مي فهمند عمل از كيست ؟

1ـ مرحوم مجلسي در بحار، مرحوم صدوق در من لايحضر، مرحوم شيخ حر عاملي در وسائل و مرحوم محدث قمي در سفينه آورده اند:
امام صادق (ع ) فرمود: وقتي كسي به نيابت مرده اي عمل خيري انجام دهد، خداوند به جبرئيل دستور مي دهد به وسيله هفتاد هزار ملك ثواب آن را به قبر آن مرده ببرند، وقتي ملائكه بر او وارد مي شوند، مي گويند: سلام بر تو باد اي دوست خدا، اينها هديه اي است كه فلان شخص براي تو فرستاده .
2ـ باز مرحوم مجلسي در بحار به نقل از مرحوم شهيد در ذكري از قول مرحوم صدوق عليه الرحمه آورده است :
راوي گفت : از حضرت صادق (ع ) پرسيدم : براي مردگان مي توان نماز خواند و صدقه داد؟
حضرت فرمود: بلي ، تا آنجا كه اگر ميت در تنگنا و گرفتاري باشد، خداوند به واسطه اين نماز و صدقه به او تخفيف مي دهد و مي فرمايد: اين تخفيفي كه به تو داده شد به خاطر عبادتي است كه فلان شخص براي تو انجام داده است .
3ـ همچنان مرحوم مجلسي در بحار به نقل از مرحوم شهيد در ذكري آورده است : هشام بن سالم در كتاب خود گفته است : به حضرت صادق (ع ) عرض كردم : نماز و دعا و صدقه و اينگونه چيزها كه براي مرده ها داده مي شود به آنها مي رسد؟ حضرت فرمودند: بلي . پرسيدم : آيا مي فهمند اين صدقات را چه كسي براي آنها فرستاده ؟ فرمودند: بلي تا آنجا كه ممكن است عامل صدقه مورد غضب صاحب قبر باشد و با اين صدقه و نماز و عبادت ، موجبات رضايت مرده را فراهم نمايد و از او راضي شود.
گفت : از حضرت موسي بن جعفر(ع ) پرسيدم : مؤمني كه از دنيا رفته زائران قبر خود را مي شناسد؟ حضرت فرمودند: بلي و حتي با زائر قبر خود انس مي گيرد، و تا زماني كه در كنار قبر اوست با او مأنوس است و از زيارت او خوشحال است و هنگامي كه از جاي خود برمي خيزد و اراده مي كند از كنار قبر او برود، آن ميت ناراحت مي شود و با رفتن او در وحشت تنهايي قرار مي گيرد.

اسحاق سرگلزاري ـ لشكر 41 ثارالله

كاش ...

كاشكي آه شب اثر مي داشت ......... شب تنهايي ام ، سحر مي داشت

جان ز هجران به لب رسيد اي كاش ! ........ يار از چهره پرده برمي داشت

محمد آزادگان «واصل »

پيامبر اعظم (ص) فرمودند:

مَثَلُ أهْلِ بَیْتی کَمَثَلِ سَفینَهِ نوحٍ مَنْ رَکِبَها فَقَدْ نَجی وَ مَنْ تَخَلَّفَ عَنْها فَقَد هَلَکَ.
اهل بیت من چون کشتی نوح‌اند؛ هر که بر آن نشیند نجات یابد و آنکه از آن تخلف کند هلاک گردد.

(عیون الاخبار‍‍، ج 1، ص211)

از آنجا كه حب و علاقه دنيا سرچشمه هر گناه و راس كل خطيه است. در آيه 20 سوره حديد ترسيم گويايي از وضع زندگي دنيا و مراحل مختلف و انگيزه هاي حاكم بر هر مرحله را ارائه داده و مي فرمايد:
«بدانيد زندگي دنيا تنها بازي و سرگرمي و تجمل پرستي و تفاخر در ميان شما و افزون طلبي در اموال و فرزندان است».
به اين ترتيب «غفلت» و «سرگرمي» و «تجمل» و «تفاخر» و «تكاثر» دوران هاي پنج گانه عمر آدمي را تشكيل مي دهند.
1-دوران كودكي است كه زندگي در هاله اي از غفلت و بي خبري و لعب و بازي فرو مي رود.
2-مرحله نوجواني است كه سرگرمي جاي بازي را مي گيرد و در اين مرحله انسان به دنبال مسائلي است كه او را به خود سرگرم سازد و از مسائل جدي دور دارد.
3-مرحله جواني و شور و عشق و تجمل پرستي است.
4-از مرحله سوم كه بگذرد مرحله چهارم فرا مي رسد و احساسات كسب مقام و فخر در انسان زنده مي شود.
5-و سرانجام به مرحله پنجم مي رسد و در اين مرحله به فكر افزايش مالي و نفرات و جمع ثروت مي افتد.
مراحل نخستين تقريبا برحسب سنين عمر مشخص است ولي مراحل بعد در افراد كاملا متفاوت مي باشد و بعضي از آنها، مانند مرحله تكاثر اموال، تا پايان عمر ادامه دارد، هر چند بعضي معتقدند كه هر دوره اي از اين دوره هاي پنجگانه هشت سال از عمر انسان را مي گيرد و مجموعا به چهل سال بالغ مي گردد و هنگامي كه به اين سن رسيد شخصيت انسان تثبيت مي گردد.
اين امر نيز كاملا ممكن است كه بعضي از انسان ها شخصيتشان در همان مرحله اول و دوم متوقف گردد و تا پيري در فكر «بازي و سرگرمي و معركه گيري» با شنيد يا در دوران تجمل پرستي متوقف گردد و ذكر و فكرشان تا دم مرگ فراهم كردن خانه و مركب و لباس زينتي باشد، اينها كودكاني هستند در سن كهولت و پيراني هستند با روحيه كودكانه.

آنان را حاكم بهشت ساختم
امام باقر(ع) فرمودند: از سخنان خداوند با موسي(ع) اين بود، اي موسي من بندگاني دارم كه بهشت خود را براي آنان مباح كرده ام و آنان را حاكم بهشت ساختم.
موسي (ع) عرض كرد: پروردگارا اينان چه كساني هستند؟
كه بهشت خود را بر آنان مباح ساختي و آنان را فرمانرواي بهشت ساختي؟
خداوند فرمود: هر كس مومني را شاد سازد.
سپس امام باقر(ع) فرمودند: مومني در كشور يكي از طاغوت ها (معتقد به خدا) بود، آن طاغوت او را تكذيب مي كرد و حقير و ناچيز مي شمرد.
آن مومن در تنگنا قرار گرفت و از آن كشور به كشورهايي كه مردمش مشرك بودند، گريخت و در يكي از آنان وارد شد، ميزبان از او پذيرايي نمود و او را خوشحال كرد. وقتي كه ميزبان مشرك، در لحظات مرگ قرار گرفت، خداوندت به او الهام كرد: به عزت و جلال خودم سوگند، كه اگر براي تو در بهشت محلي بود تو را در آن سكونت مي دادم، ولي بهشت بر مشرك، حرام شده است، اما اي آتش دوزخ، او را بترسان ولي او را مسوزان و آزارش مرسان و او صبح و شب از مواهب و نعمت هاي خداوند بهره مندي مي شود.
سوال كننده پرسيد: ازبهشت بهره مند مي شود؟
امام (ع) فرمودند: از هر كجا كه خدا بخواهد.

ماهيت مرگ
در بيان ماهيت و حقيقت مرگ، بايد بدانيم كه اطلاع دقيقي از آن نيست و اين بمانند آن است كه كسي بخواهد لحظه تولد و خروج از عالم رحم و ورود به جهان وسيع مادي را، به يك جنين در رحم مادر توضيح دهد؛ اما به هر حال ما با تكيه بر دريافت هايي كه در سايه رهنمودهايي كه از طريق وحي و سخنان پرگهر ائمه اطهار دريافت كرده ايم، مختصرا با آن آشنا شده ايم و مي دانيم كه: مرگ پرواز روح از جسم است و بريده شدن علاقه روح از بدن را مرگ گويند مرگ پلي است كه دوست را به دوست مي رساند.
مرگ آخرين منزل دنيا و اولين منزل آخرت است. اميرالمومنين علي عليه السلام در اين باره مي فرمايند: «هر خانه اي دري دارد و در خانه آخرت مرگ است.»
خداوند در قرآن مي فرمايد: چنين نيست، او هرگز ايمان نمي آورد تا جان به گوش رسد و گفته شود: آيا كسي هست كه اين بيمار را از مرگ نجات دهد؟ او يقين به فراق از دنيا پيدا كند و ساق پاها از شدت جان دادن به هم پيچيده. آري در آن روز مسير همه به سوي (دادگاه) پروردگار خواهد بود.»
(سوره قيامت، آيات 26 تا 29)
از امام صادق(ع) روايت شده كه فرمود:
«انسان وقتي بوجود مي آيد به وسيله آتش غذا را طبخ كرده، مي خورد و مي آشامد و به وسيله نور مي بيند و كارهايش را انجام مي دهد و به وسيله باد صداها را مي شنود و بوها را استشمام مي كند، و به وسيله آب خوردني ها ونوشيدني هايش را تامين مي كند و با روحش، جنبش و فعاليت مي نمايد (تا آنجا كه فرمود): بنابر اين، خلقت انسان تركيبي است از نشئه دنيوي و نشئه اخروي. خداوند تبارك و تعالي اين دو نشئه را با هم آميخت و زندگي انسان، بر روي زمين تحقق يافت. وقتي كه قرار شد كه بين اين دو نشئه جداي يصورت بگيرد «موت» خلق گرديد. با پيدايش موت است كه شان اخروي انسان به آسمان (ملكوت) و شأن دنيوي او(جسم) به خاك برمي گردد.
روح نوراني به قدس اعلي برمي گردد و جسد ظلماني به زمين، جسد در دنيا فاسد مي شود، زيرا ماده آب بدن را خشك نموده، آن را به صورت خاك درمي آورد و به تدريج نرم و پوسيده مي گردد، اما روح كه حركتش مانند باد است مي ماند. اگر روح، روح مومن باشد اين روح نوراني به وسيله عقل تاييد مي گردد و اگر روح كافر باشد اين روح آتشي به وسيله فكر او شيطنت (ابليس و جنودش) تاييد مي گردد. اين يكي داراي صورتي آتشين است و آن يكي داراي صورتي نوراني. پس موت رحمت الهي است بر بندگان مومن و خشم و عذاب اوست بر كافرين».
(بحارالانوار، ج6، باب حكمت الموت، ج4)
رسول اكرم (ص) در روز بدر رو به شهداي بدر كرد و فرمود: «هل وجدتم ماوعد ربكم حقا» اي كشته شدگان آيا يافتيد آنچه را كه پروردگار شما وعده داده بود بحق و راست.»
بعضي از اصحاب گفتند: يا رسول الله اينها كه مرده اند چگونه آواز مي دهي ايشان را در حالي كه جسدي بيش نيستند؟ حضرت فرمود: «انهم اسمع منكم» ايشان از شما شنواترند و فهم و ادراك ايشان در اينحال از شما بيشتر است. روشن است كه شنيدن آنها در آن وقت به آن بدن (جسد بي جان) نيست كه در صحرا افتاده بود. بلكه همان نفسي مجرد يا روح باقيه آنها است و آن حضرت مي فرمايند: «الناس نيام فاذا ماتو انتبهوا» مردم درخوابند وقتي كه مردند بيدار مي شوند.(فاطمه عبداللهی)

يكي از افسران مخابرات (سرويس اطلاعات) صدام، عامل اصلي انفجار سامراست.
بنا بر گزارش منابع خبري نيروهاي امنيتي شيعه كه با شناسايي فرد مذكور تا آستانه دستگيري وي پيش رفته بودند، با خيانت پليس سامرا و مطلع شدن اين تروريست، موفق به بازداشت وي نشدند.
يك مقام امنيتي عراق با تأييد اين خبر اظهار داشت: از منزل مظنون اصلي انفجار سامرا، مداركي به دست آمده كه نشان مي دهد، وي تا چندي پيش، تحت بازداشت نظاميان آمريكايي بوده است.
اين مقام امنيتي عراقي، از ارائه هرگونه توضيح راجع به چگونگي آزادي و يا فرار اين افسر اطلاعاتي و نقش احتمالي نيروهاي نظامي آمريكا در انفجار سامرا خودداري كرد.
وي همچنين از همكاري فرزند كليددار حرم سامرا با عوامل انفجار خبر داد.